Kur njerëzit që punojnë brenda sistemit janë të parët që thonë se një reformë nuk është reformë, ia vlen të dëgjohen. Nëpunësit e prokurorive publike reaguan se ligji i ri i propozuar nuk është hap reformues përpara, por mundësi e humbur - dhe se, në vend që ta forcojë pavarësinë e prokurorisë, e mban atë të varur nga administrata publike.

Vërejtjet e tyre janë konkrete. Ligji, thonë ata, nuk e zgjidh nënkapacitetin kronik të kadrit, nuk sjell përmirësim të pagave as të kushteve materiale, dhe nuk e garanton pavarësinë institucionale të sistemit. Me fjalë të tjera - as numri i të punësuarve nuk do të rritet, as pagat nuk do të përmirësohen.

Pjesa më e vështirë e reagimit të tyre është procedurale, por kyçe. Ata pohojnë se versioni i dërguar Kuvendit në thelb largohet nga zgjidhjet e përgatitura nga grupi i punës - një grup në të cilin morën pjesë me muaj prokurorë, institucione, akademikë dhe partnerë ndërkombëtarë. Shumë përfundime nga ajo punë, thonë ata, thjesht u hodhën poshtë pa shpjegim.

Kjo është një sëmundje e vjetër e legjislacionit maqedonas: muaj pune nga grupe ekspertësh, pastaj në momentin e fundit teksti ndryshohet pas dyerve të mbyllura, dhe del diçka ndryshe nga ajo që u dakordua. Kush i bëri ato ndryshime dhe pse - sërish nuk ka përgjigje të qartë.

Nëpunësit e prokurorisë njoftojnë se do të dorëzojnë vërejtje me shkrim te Kuvendi dhe te Delegacioni i BE-së para miratimit përfundimtar. Pyetja është a do t'i lexojë dikush - apo ligji do të kalojë ashtu siç është shkruar, me reformë vetëm në titull.