Oborri norvegjez bëri diçka që oborret rrallë e bëjnë: tregoi një varr. Tri javë pas vdekjes së mbretit Harald, publiku pa sarkofagun në mauzoleun mbretëror në kalanë Akershus, aty ku prehen edhe prindërit e tij, mbreti Olaf dhe princesha trashëgimtare Marta, si dhe gjyshi e gjyshja, Hokon i Shtatë dhe Mod.

Ajo që e bën këtë të ndryshme nga komunikata e zakonshme e oborrit është se sarkofagun e projektoi vetë Haraldi. Forma është zgjedhur me vetëdije - fund i rrumbullakosur, si trup anijeje. Oborri këtë e shpjegon me raportin e ngushtë të mbretit me detin, por kushdo që ka lexuar diçka për këtë pjesë të Evropës e di edhe leximin tjetër: varrimet vikinge në anije, ku anija e bartte të ndjerin në udhëtimin e fundit.

Guri është mesazh, jo zbukurim

Materiali është olivin - shkëmb i formuar thellë në brendësi të Tokës dhe i nxjerrë lart nga të njëjtat forca që e formuan Norvegjinë. Guri është marrë nga Sunmerja, krahinë nëpër të cilën mbretëresha Sonja ka ecur pa fund. Ky shkëmb i gjelbërt mund të thithë dhe të fiksojë dioksidin e karbonit, çka oborri e thekson si mesazh ekologjik të çiftit mbretëror.

Lexojeni edhe një herë. Një monark e zgjodhi gurin për varrin e vet pjesërisht sepse lidh karbonin. A është kjo bindje e sinqertë apo pozicionimi i fundit i një institucioni që duhet vazhdimisht të dëshmojë pse ekziston në shekullin e njëzet e një - këtë secili le ta gjykojë vetë.

Kurorë, skeptër dhe tipografi nga vitet njëzet

Në kapak janë insignet mbretërore - kurora, globi, skeptri dhe shpata mbretërore. Në të dyja kurorat janë vendosur peridotë, gur i çmuar i gjelbër që gjendet edhe në kurorën e vërtetë. Ornamentet janë punuar me dorë, të derdhura në bronz sipas teknikës tradicionale të dyllit të humbur. Çdo shkronjë e tekstit është gdhendur në tunxh, e praruar dhe pjesërisht e integruar në sipërfaqe. Tipografia është Futura, e krijuar nga Paul Renner në vitet njëzet të shekullit të kaluar.

I gjithë sarkofagu është i përbërë nga dhjetë copa olivini dhe peridoti, të nxjerra e të përpunuara nga punishtja norvegjeze Johansen Monumenthuggeri. Gjithçka është material vendas dhe punim vendas. Çmimi i vlerësuar për sarkofagët e Haraldit dhe të Sonjës së bashku është rreth dy milionë euro.

Dy milionë euro për dy varre. Në një nga vendet më të pasura të Evropës kjo është një zë buxhetor që askush nuk do ta kundërshtojë, dhe pikërisht këtu është thelbi: monarkia mbijeton sepse di ta kthejë çdo vendim të vetin në histori për identitetin. Guri është norvegjez, zanati është norvegjez, shtigjet ku ecte mbretëresha janë norvegjeze. Vështirë argumentohet kundër një varri që flet për vendin tënd.

Dhe njëkohësisht, kjo është prova më e drejtpërdrejtë e mundshme se edhe mbretërit përfundojnë si të gjithë të tjerët - në një kuti prej guri, me emër të gdhendur në metal. Dallimi është vetëm se kush e zgjedh gurin.