Njëzet zjarre për njëzet e katër orë, dhe ajo që digjet janë deponitë, jo pyjet

Pesëmbëdhjetë të shuara, dy nën kontroll, tri ende aktive në buletinin e mëngjesit - dhe një zjarr që nga segmenti Makedonski Brod-Sopishte u përhap drejt rezervatit natyror Jasen. Lista e komunave ku ndërhynë ekipet është thuajse i gjithë vendi: Shkupi, Manastiri, Dibra, Shtipi, Karbinci, Vinica, Berova, Kumanova, Rankoci, Tetova. Ajo që digjet, megjithatë, nuk është fatkeqësi natyrore. Në rrethinën e Resnjës digjet mbeturina e grumbulluar, në një fshat të Kumanovës mbeturina dhe bimësi e ulët, në Novo Sellë një deponi, në rrethinën e Strumicës kashta e mbetur. E gjitha nën kontroll njerëzor. Çdo verë publikohet sa zjarre u shuan - një shifër që tingëllon si sukses. Askush nuk publikon sa prej tyre nisën nga një deponi komunale e parregulluar dhe sa komuna morën diçka më shumë se një vërejtje.

Speci është 17 denarë, përgjigjja është për rrushin

Në Obërshan dhe Debresht prodhimi kalbet i pashitur, ndërsa çmimi i blerjes është shtatëmbëdhjetë denarë për kilogram. LSDM kërkon blerje intervenuese nga tridhjetë dhe dëmshpërblim për prodhimin e shkatërruar. Qeveria u përgjigj se më shumë se 54 milionë kilogramë rrush ishin marrë tashmë - një e dhënë për rrushin, jo për specin. Të dyja palët thonë të vërtetën për kultura të ndryshme, dhe në atë shmangie askush nuk i përgjigjet pyetjes konkrete: sa tonë spec janë blerë deri tani dhe me çfarë çmimi. Blerja intervenuese nuk u shpik nga një parti dhe është përdorur nga qeveri të ndryshme. Por nëse përsëritet çdo sezon për çdo kulturë, ajo pushon së qeni zgjidhje dhe bëhet shpenzim vjetor.

Pamjet nga Mavrova qëndruan tetë muaj para se dikush t'i shihte

Tetë muaj një video gjuetie komerciale brenda parkut kombëtar ishte publikisht e qasshme pa asnjë reagim, derisa një organizatë mjedisore e nxori në një konferencë për shtyp. Drejtoria e parkut pretendon se bëhet fjalë për shkarkim sanitar në kuadër të programit të rregullt. Ai shpjegim mund edhe të jetë formalisht i saktë, por nuk e mbulon gjysmën e dytë të asaj që shihet - agjenci komerciale që ofrojnë tura të tilla brenda një zone të mbrojtur. „Anima Mundi“ e formuloi fjalinë e vërtetë: pyetja nuk është vetëm çfarë shohim në video, por kush e lejoi dhe kush e kontrolloi. Nga Ministria e Bujqësisë dhe Inspektorati Shtetëror i Pylltarisë dhe Gjuetisë nuk ka asnjë të dhënë të publikuar se sa të huaj morën leje këtë vit, cilat gjuetishte u dhanë me koncesion, apo nëse kryhen fare kontrolle në terren.

Firmat e huaja janë 4,7 për qind e kompanive dhe krijojnë 37 për qind të vlerës

Të dhënat e Entit Shtetëror të Statistikës për vitin 2024 tregojnë diçka që rrallë thuhet kaq drejtpërdrejt: 3.280 ndërmarrje nën kontroll të huaj, pra 4,7 për qind e sektorit afarist, angazhojnë thuajse një në katër të punësuar dhe krijojnë 37 për qind të vlerës së shtuar bruto. Masa më e qartë nuk është përqindja por mesatarja - një filial i huaj punëson rreth 32 veta, një ndërmarrje vendore rreth pesë. Ky nuk është dallim në zell, por në kapital dhe në aftësinë për të duruar një periudhë pa fitim. Subjektet evropiane kontrollojnë 92,8 për qind të atyre filialeve. Pyetja e vërtetë nuk është nëse duhet kapital i huaj - ka, në prodhim, dhe hap vende pune. Pyetja është pse ndërmarrja vendore mbetet e ngecur në pesë të punësuar.

Njëqind autobusë elektrikë për një qytet që humbi gjysmën e udhëtarëve

Shkupi po përgatit trase, karikues dhe furnizim më të fortë elektrik në Avtokomandë për 100 autobusë elektrikë nga një prokurim shtetëror me vlerë 3,12 miliardë denarë. Dorëzimi është ndarë në tri kësete deri në tetëmbëdhjetë muaj, ndërsa kryetari i komunës njofton autobusët e parë për rreth një muaj - të dyja mund të jenë të sakta, por dallimi mes tyre është dallimi mes dy mandateve. Shifra që e shpjegon të gjithë historinë është tjetër: udhëtarët në transportin publik ranë nga 52 milionë në vit në 2015 në rreth 22 milionë. Një autobus i ri nuk e kthen udhëtarin. Udhëtari kthehet kur e di se autobusi do të vijë në kohë dhe do të mbërrijë më shpejt se me veturë - dhe kjo varet nga orari dhe korsitë e veçanta, jo nga mosha e parkut.

E investuara numërohet, e hapura jo

I njëjti model përsëritet sot nëpër tri komuna. Novaci njoftoi 77,5 milionë denarë të investuara në zonën industriale, me njoftim deri në 120 milionë - por deri tani ka dy kantiere dhe asnjë njësi të hapur, dhe sa njerëz morën punë nuk qëndron në asnjë version të njoftimit. Manastiri po ndërton një sallë sportive për 48,3 milionë denarë që tashmë ka vonesë, sepse pjesa termoteknike duhej ndryshuar gjatë ndërtimit - i njëjti gabim do të përsëritet edhe dy herë nëse nuk korrigjohet në projektin tip. Në Butel premtohet një park prej 50.000 metrash katrorë mbi një deponi të vjetër, prej të cilave 8.000 janë përfunduar. 42.000 të tjerat janë ende premtim.

Kur procedura nuk shihet

Një mjek njofton grevë urie pas refuzimit të tretë të një konkursi, ndërsa njoftimi i mbërriti me email - pa udhëzim juridik dhe pa arsyetim. Ai thotë se u refuzua për shkak të moshës, por problemi që vetë e përshkruan është më i gjerë se rasti i tij: një procedurë nga e cila nuk shihet se ku humbi. E njëjta vlen edhe për „Tetorin Rozë“ në Dracevë, ku zbulimi i hershëm varet nga njeriu, kurse skriningu nga shteti - dhe ku shifrat që nuk publikohen krahas fjongos rozë janë sa gra morën ftesë dhe sa pritet deri te terapia.

Pesë milionë dollarë për studime, jo për minierë

DFC amerikane jep pesë milionë dollarë për antimonin pranë Kriva Pallankës, por ato para janë për fizibilitet dhe analizë të burimeve, jo për hapjen e një miniere. Mickoski pretendon se rezervat janë më të mëdha se ato të dy të parëve në botë, pa përmendur asnjë ton. Të njëjtën ditë kryeministri kërkon një përfaqësues të BE-së në tryezë me Bullgarinë, që kontesti të mos jetë dypalësh. Ideja nuk është e keqe, por nuk e ndryshon radhën - së pari ndryshimet kushtetuese, pastaj mbështetja.

Tetëdhjetë e katër vjet më vonë, kujdesi ende kërkohet

Në Prilep u shënuan 84 vjet nga masakra e Dabnicës, ku në vitin 1942 u vranë tetëmbëdhjetë prilepas. Kryetari i komunës Dejan Prodanoski vetë paralajmëroi se vendet përkujtimore nuk guxojnë të kthehen në deponi - që është, thënë me zë, pranim se kujdesi për momentin mungon. Kjo është edhe deklarata më e ndershme e ditës së sotme. Kudo tjetër shifra për të investuarën është publikuar, ndërsa shifra për përgjegjësinë mbetet në sirtarin e dikujt: sa komuna u përgjigjën për deponitë e djegura, sa tonë spec u blenë, kush e nënshkroi koncesionin për gjueti, sa njerëz punojnë në zonën industriale. Asnjë prej atyre shifrave nuk është sekret shtetëror. Derisa të mos publikohen, çdo shpjegim se bëhet fjalë për program të rregullt mbetet i paverifikueshëm.