Софија Вилани Шиколоне е родена на 20 септември 1934 година во Рим, но детството го помина во Поцуоли крај Неапол, со мајката Ромилда и сестрата Марија. Таткото, Рикардо Шиколоне, никогаш не се ожени со мајка ѝ. Втората светска војна ја затече семејството во сиромаштија што немаше ништо заедничко со црвените теписи од подоцна. Денес, на 92 години, истата девојка е Софија Лорен, една од последните живи легенди на класичното кино. Приказната меѓу тие две точки не е бајка, туку работа.

Мајката беше таа што виде излез. Ја турна ќерката на натпревари за убавина, и на 14 години Софија почна да привлекува внимание. Во 1950 замина за Рим, прво како статист и во мали улоги. Таму го запозна продуцентот Карло Понти, човекот што ќе ѝ биде ментор, сопруг и партнер во следните пет децении. Врската не беше едноставна ниту правно: венчани првпат во 1957, бракот беше поништен во Италија, па легално се венчаа во Франција дури во 1966. Заедно добија двајца синови, Карло помладиот и Едоардо, и останаа заедно до смртта на Понти во 2007 година.

Пресвртот дојде во 1960 со „Две жени“ на Виторио де Сика, каде Лорен ја игра Чезира, мајка што се обидува да ја заштити ќерката во време на војна. Улога од нејзиниот сопствен живот, само со друго име. Во 1962 за неа го доби Оскарот за најдобра актерка и стана првата изведувачка наградена за филм на јазик што не е англиски. Холивуд дотогаш имаше свои правила за тоа кој заслужува статуетка, и една Неаполитанка ги смени.

Потоа дојдоа „Брак на италијански“, „Вчера, денес и утре“ и „Еден посебен ден“, и една од најпаметените филмски двојки на Италија: Лорен и Марчело Мастројани. На американската страна беа Кери Грант, со кој снимаше „Гордост и страст“ и „Пловечка куќа“, па Френк Синатра, Марлон Брандо и Грегори Пек. Кариера што се движеше меѓу Италија, Франција и САД, во време кога европска актерка ретко добиваше главна улога преку океанот без да се откаже од акцентот.

Во седумдесеттите и осумдесеттите свесно го намали темпото за да биде со децата. Едоардо, режисер и сценарист, во 2020 ја врати на екран во „Животот пред нас“, едно од најславените нејзини враќања. Има четири внуци. Во 1991 доби почесен Оскар за придонес кон киното, а во 1999 Американскиот филмски институт ја вброи меѓу најголемите ѕвезди во историјата на американскиот филм.

Дали некое денешно 14-годишно девојче од сиромашен град, без татко дома и без познанства, би имало ист пат? Одговорот зависи од тоа дали верувате дека талентот сѐ уште е доволен. Лорен имаше талент, мајка што не се откажуваше и продуцент што виде повеќе од лице. Тоа што од сето тоа направи 70 години кариера и два Оскара, тоа веќе беше нејзино.