1.900 квадрати, син мокет и скали без ограда: куќата во Мадрид каде Симеоне го спушта интензитетот

Диего Симеоне на клупата е човек што не може да седи мирно. Дома, вели сопругата Карла Переира, е „човек на мир, многу урамнотежен, кој сака да е дома, да ужива во добар оброк или во собир со пријатели“. Куќата што ја купиле и целосно ја реновирале во една ексклузивна населба во Мадрид е дизајнирана точно за тоа спуштање на интензитетот: 1.900 квадратни метри, шест бањи, приватна теретана, базен, зони за одмор и градина. „Одразува како сакаме да живееме, со широки простори за семејството и, пред сѐ, многу природна светлина“, вели Переира, манекенка и претприемачка, која со тренерот на Атлетико се запозна во 2013 година, кога Чоло веќе ги водеше црвено-белите. Ова лето прославија седум години брак.

Однадвор куќата е минималистичка и бела, чисти линии, ништо што вика. Внатре е обратно. Дневната соба стои на три одлуки: подот како главен лик, мебел што тече без ѕидови, и текстил со контраст што удира. Подот е мокет во ултрамарин сина боја, една текстура што ја обединува целата површина и што во секој друг дом би изгледала како грешка. Овде не изгледа така. Врз него е модулен софа со органска геометрија во бело букле, кој ги дели зоните на движење без ниту еден преграден ѕид и визуелно ги врзува салонот и трпезаријата. Под скалите обложени со дрво е бар со мебел од средината на минатиот век и ергономски столчиња. Уметноста не е украс, туку конструкција: голема фигуративна слика на платно и вдлабнато огледало во кобалтно сино што ја рефлектира целата соба закривено и го затвора кругот на бои со мокетот.

Топлиот дел е вертикален: монолит од ореово дрво со нагласена вертикална шара оди до таванот на двојна височина, а во него е вграден камин со подножје од полиран црн мермер Маркина. Пред него, две фотелји во нордиски стил, тапацирани во букле и бела јагнешка кожа, со кратки дрвени нозе. Масичката за кафе е мрежа од црни метални прачки со плоча од зачадено стакло, направена така што да не го крие мокетот. Кон трпезаријата се минува преку суптилна промена на нивото и под од светол даб, до масивна дрвена маса со столици со бело седиште и над нив светилка од дувано стакло во облик на облак.

Во аголот што најмногу личи на музеј стојат две парчиња што секој што се занимава со дизајн ќе ги препознае: лаунџ-фотелјата на Чарлс и Реј Имс од 1956 година, во орев и кожа, и полицата „Алберо“ на Џанфранко Фратини, дрвена структура од под до таван што служи за книги и уметност, но всушност е скулптура што ја користи височината без да го блокира погледот. А погледот е поентата: застаклувањето со минимална графитна рамка ги брише границите меѓу внатре и надвор, па градината и базенот изгледаат како дел од салонот. Без тешки завеси, без ѕидови. Луксузот, како што стои во описот на самиот дом, не е во сјајните работи, туку во ширината и во квалитетот на секој материјал.

Има и агол со ритам. Ѕид целосно обложен со орев, а врз него низок мебел во сјајно злато со рамни, скалести линии што личи на метална скулптура. Врз него, стар аудио систем со грамофон и засилувач со метални копчиња и дрвени завршетоци. За да го смири златото, вазни со пампас трева, поклон кон Аргентина на манекенката. Скалите се од даб со мат завршница, а страната им е обложена со истото дрво, така што чекорите се кријат во еден континуиран блок. Ни метална ограда, ни држач за рака. Чисти линии и визуелен ред. Дали би се осмелиле на скали без ограда? Тие очигледно да.

Во главната спална луксузот станува тивок и допирлив. Големи прозорци ја полнат собата со светлина, а ленени завеси во боја на песок паѓаат со тежина и движење. Ѕидот зад креветот е обложен со орев, што му дава, по нивните зборови, „чувство на хотел со пет ѕвезди“. Ноќното шкафче е од темно дрво, со ламба со камена основа и класичен абажур. И еден детал што е тренд: апстрактна слика потпрена директно на подот, наместо закачена, за ѕидовите да останат празни. Топол минимализам, каде едноставноста на материјалите го гради луксузот.

„Кога почнавме да го градиме нашиот дом и семејство, потрагата секогаш беше хармонија, мир. Кога си толку изложен, ти треба засолниште, а над физичкото место, се трудам тој простор за исклучување да сме ние“, рече Переира. И за Симеоне: „Страста го држи во сѐ што прави, страстен е кон работата и кон семејството, тоа не се менува. Дома само го спушта интензитетот, бидејќи е потребно да се најде мир за потоа со сила да се врати на работата.“ Кој гледал дерби со Атлетико, знае за каква сила зборува. Куќата од 1.900 квадрати е местото каде таа се полни.