Сојузот на синдикати ја објави септемвриската пресметка: 69.432 денари за основните потреби на едно четиричлено семејство. Во август бројката беше 68.675. Разликата е 757 денари за еден месец – и тоа без кирија.

Со изнајмен стан од 60 квадрати сумата скока на 84.807 денари. Преведено во валутата во која се договараат платите, основната кошница е над 1.120 евра месечно. Од каде оди најголемиот дел? Околу 25.000 денари се потребни за храна и пијалаци, околу 7.000 за образование – училиштето почна и тоа се гледа во сметката – а за станарина, вода, струја и греење 6.379 денари.

Секој месец ССМ праќа ист документ, и секој месец бројката е поголема. Ова веќе не е вест, ова е календар. Вистинска вест би бил месец во кој кошницата паѓа. Институциите ја читаат како временска прогноза: се прима на знаење, се коментира, не се менува ништо.

ССМ бара минималната плата да биде 600 евра. Опозицијата го зграпчи извештајот како аргумент: со кирија или рата за станбен кредит, велат од СДСМ, семејната сметка стасува близу 90.000 денари и повикуваат Собранието да го изгласа нивниот предлог за повисок минималец. Опозицијата секогаш најгласно го брани работникот кога не е на власт. Дали кошницата беше пократка додека тие седеа во Влада?

На улица, мислењата се поделени и тоа најдобро ја опишува земјава. Еден граѓанин вели дека цените веќе ги знае напамет и дека нема крај. Друг тврди дека Зелен пазар е меѓу најевтините во Европа и дека платите се соодветни ако работниците се свесни. Помеѓу овие две реченици живее целата македонска економија.

Прашањето што ниту една институција не го одговара со бројка: колку семејства во Македонија навистина носат дома 69.432 денари месечно? Сè додека тој одговор го нема, кошницата ќе биде статистика за едни и сметка за други.