Ka lajme që lexohen me frymën të mbajtur, sepse gabimi nuk riparohet. Centrali bërthamor i Zaporizhias - më i madhi në Evropë - u godit sërish. Sipas drejtuesve të centralit, goditja preku zonën e transportit: u dëmtuan tre automjete, dy u dogjën plotësisht, bashkë me pompat e karburantit dhe dritaret e punëtorisë. Për fat, këtë herë - pa viktima.

Drejtuesit njoftuan se niveli i rrezatimit mbetet "brenda kornizave normale" dhe se centrali punon "nën kontrollin e personelit". Goditja, thonë, ishte e drejtuar drejt sistemit të furnizimit dhe të transportit të personelit, jo drejt vetë reaktorëve. Tingëllon qetësuese derisa të mendosh se çfarë do të thotë fraza "këtë herë nuk pati viktima" - se ekziston edhe një version me viktima, dhe se ai version varet çdo ditë mbi një vend të tillë.

Sepse pikërisht kjo është e vërteta që asnjë kumtesë zyrtare nuk do ta thotë me zë: një central bërthamor në një zonë lufte është një katastrofë që pret radhën. Objekti punon në kushte lufte, nën mbikëqyrje ndërkombëtare, dhe varet nga diçka në dukje banale - automjete, karburant, njerëz që vijnë në ndërrim. Kur ai furnizim është objektiv sulmesh, është çështje kohe, jo mundësie, kur do të ndodhë diçka më serioze.

Për Ballkanin, që një fatkeqësi bërthamore e mban mend vetëm nga tekstet shkollore për Çernobilin, ky nuk është një lajm i largët. Reja nuk njeh kufij, dhe era nuk lexon kumtesa për shtyp. Kur dy palët në një konflikt ia hedhin njëra-tjetrës fajin se kush qëllon drejt reaktorit, bota shikon dhe pyet një gjë: sa herë duhet të përsëritet rreziku që dikush me pushtet të vërtetë të thotë mjaft - para se gabimi të bëhet ai që nuk riparohet?