SHBA-të kanë goditur sërish Iranin - kësaj radhe në zonën e Ngushticës së Hormuzit dhe në aeroportin iranian të Bandar Abasit. Objektivat, sipas Uashingtonit zyrtar, ishin lokacione "që përbënin kërcënim për forcat amerikane dhe transportin tregtar detar", si dhe dronet iraniane. Irani u përgjigj me një sulm ndaj bazës amerikane në Kuvajt - dhe me paralajmërimin se përgjigjet e ardhshme do të jenë "përfundimtare".

Shifrat: rreth 20.000 marinarë të ngecur në qindra anije në Ngushticën e Hormuzit, nafta Brent mbi 95 dollarë për fuçi, dhe konflikti tre-vjeçar rajonal numëron tashmë mijëra viktima. Armëpushimi midis Izraelit dhe Libanit zyrtarisht ekziston - në letër. Në terren është diçka tjetër.

Donald Trampi përsëriti linjën se "asnjë vend nuk duhet të kontrollojë ngushticën - ajo duhet të mbetet e hapur". Përkthim: nëse Irani do të bllokojë, SHBA-të do të përgjigjen. Kaja Kallas, shefja e diplomacisë së BE-së, e përshkroi momentin saktë: "midis një zone shumë të rrezikshme lufte dhe zonës së paqes". Kjo është frazë diplomatike për "gjithçka është në lojë".

Për Ballkanin, çmimi i naftës është kërcënim i drejtpërdrejtë për inflacionin që sapo kishte filluar të qetësohej. Çdo kërcim mbi 100 dollarë për fuçi do të thotë karburant më i shtrenjtë për shtator-tetor, ushqim më i shtrenjtë për dimër dhe një raund të ri "krizash tranzitore" në Maqedoni dhe Serbi. A po e ndjek dikush situatën te ne? Ministritë e energjisë ndoshta ende besojnë se armëpushimi SHBA-Iran është kryesisht skenari i tyre.

Çfarë vjen më pas varet nga Teherani. Irani mund t'i zbatojë kërcënimet për bllokadë, dhe atëherë të gjithë importuesit evropianë të naftës marrin një realitet të ri. Ose mund t'i shtyjë - dhe atëherë SHBA dhe Irani kthehen në fushatën aktuale ushtarake me intensitet të ulët, pa shpallje. Sipas skenarëve, e dyta është më e mundshme. Por edhe e para nuk është e pamundur. Të gjitha strategjitë energjetike për verën 2026 po rishkruhen tani.