САД повторно го удри Иран – овој пат во областа околу Хормузскиот теснец и иранскиот аеродром Бандар Абас. Целта, според официјален Вашингтон, биле локации „што претставуваа закана за американски сили и трговско бродење”, како и иранските беспилотни летала. Иран одговори со напад врз американската база во Кувајт – и со предупредување дека следните одговори ќе бидат „поодлучни”.

Бројки: околу 20.000 морнари заглавени на стотина бродови во заглавениот Хормузски теснец, нафтата на Брент над 95 долари по барел, а тригодишниот регионален конфликт веќе има илјадници жртви. Прекинот на огнот меѓу Израел и Либан официјално постои – на хартија. На терен е нешто друго.

Доналд Трамп ја повтори линијата дека „ни една држава не смее да го контролира теснецот – тој мора да остане отворен”. Превод: ако Иран сака да блокира, САД ќе одговорат. Каја Калас, шефицата на дипломатијата на ЕУ, го опиша моментот точно: „меѓу многу опасна зона на војна и зона на мир”. Тоа е дипломатска фраза за „сите се на работ”.

За Балканот, цената на нафтата е директна закана за инфлацијата што токму почна да стивнува. Секое скокнување над 100 долари по барел значи поскапо гориво за септември-октомври, поскапа храна за зимата, и нова рунда на „транзитни кризи” во Македонија и Србија. Дали кај нас некој ја следи рамката? Енергетските министерства можеби сѐ уште веруваат дека прекинот на огнот меѓу САД и Иран е примарно нивно сценарио.

Што следи зависи од Техеран. Иран може да ги изврши заканите за блокада, и тогаш сите европски нафтени увозници добиваат нова реалност. Или може да ги одложи – и тогаш САД и Иран ќе се вратат на сегашната војна со низок интензитет, без проглас. Сценариски, второто е поверојатно. Но и првото не е невозможно. Сите енергетски стратегии за лето 2026 се пишуваат во моментов.