Një ushtar serb është vrarë në jug të Libanit, ndërsa shërbente në misionin paqeruajtës të Kombeve të Bashkuara. Rreshteri i lartë Millovan Jovanoviq humbi jetën kur predha mortajash ranë mbi një pozicion të UNIFIL-it në zonën Dibin. Përveç tij, u plagosën edhe dy pjesëtarë të forcave paqeruajtëse. Edhe një arkivol që kthehet në shtëpi nga një mision që duhej të sillte paqe, jo viktima.

Ushtria izraelite doli shpejt me një deklaratë dhe e drejtoi gishtin nga Hezbollahu. „Hezbollahu shtiu disa predha mortajash që ranë në një pozicion të forcave të UNIFIL-it në zonën Dibin - duke vrarë një pjesëtar të OKB-së dhe plagosur dy të tjerë. Analiza e trajektores së të shtënave tregon qartë se organizata terroriste Hezbollah kreu zjarrin”, thuhet në deklaratë. Kur njëra palë tregon kaq shpejt nga tjetra, ia vlen të pyesim - kush e konfirmoi në mënyrë të pavarur trajektoren, përveç atij që e shpall?

UNIFIL-i është një mision i vendosur pikërisht për të parandaluar incidente të tilla - ushtarë ndërkombëtarë mes palëve ndërluftuese, në kufirin më të paqëndrueshëm të rajonit. Dhe rezultati është që vetë paqeruajtësit bëhen shenjë. Jovanoviq ishte pjesë e atyre forcave, në një terren ku çdo natë predhat s'pyesin nën cilin flamur qëndron baza.

Për Ballkanin ky s'është lajm i largët. Një ushtar serb humbi jetën në një kufi të huaj, në një konflikt që s'është yni, nën flamurin e një organizate detyra kryesore e së cilës është të mbrojë pikërisht njerëz të tillë. Sa misione të tilla kemi dërguar „për paqe” gjatë viteve, dhe sa arkivola u kthyen? Pyetja s'është retorike për familjen e Jovanoviqit - për ta, misioni sapo përfundoi në mënyrën më të keqe të mundshme.