Српски војник е убиен на југот на Либан, додека служел во мировната мисија на Обединетите нации. Постариот водник Милован Јовановиќ загина кога минофрлачки гранати паднаа врз позиција на УНИФИЛ во областа Дибин. Освен него, ранети се уште двајца припадници на мировните сили. Уште еден ковчег што се враќа дома од мисија која требаше да носи мир, не жртви.

Израелската војска брзо излезе со соопштение и прстот го впери кон Хезболах. „Хезболах испука неколку минофрлачки гранати што паднаа во позиција на силите на УНИФИЛ во областа Дибин – убивајќи припадник на ООН и ранувајќи двајца други. Анализата на траекторијата на гаѓањето јасно покажува дека терористичката организација Хезболах го изведе огнот”, стои во соопштението. Кога една страна толку брзо ја посочува другата, вреди да се прашаме – кој независно ја потврдил траекторијата, освен оној што ја објавува?

УНИФИЛ е мисија поставена токму за да спречи вакви инциденти – меѓународни војници меѓу завојуваните страни, на најнестабилната граница на регионот. А резултатот е дека самите мировници стануваат мета. Јовановиќ беше дел од тие сили, на терен каде секоја ноќ гранатите не прашуваат под чие знаме стои базата.

За Балканот ова не е далечна вест. Српски војник загина на туѓа граница, во конфликт што не е наш, под капа на организација чија главна задача е да ги штити токму таквите луѓе. Колку вакви мисии испративме „за мир” низ годините, и колку ковчези се вратија? Прашањето не е реторичко за семејството на Јовановиќ – за нив, мисијата штотуку заврши на најлошиот можен начин.