Volkswagen do të heqë edhe 50.000 vende pune në vitet në vijim, njoftoi prodhuesi gjerman i automjeteve. Fjala „edhe“ është këtu kyçe - kjo nuk është shkurtimi i parë, por vazhdim i një procesi që zgjat.

Kompania e përshkruan zvogëlimin si të domosdoshëm për të përmbushur objektivat e programit të saj të transformimit. Drejtoria dhe bordi mbikëqyrës e miratuan njëzëri „Planin për të ardhmen 2030“ pas debatesh intensive, duke e vlerësuar zbatimin e tij si „absolutisht të domosdoshëm për ruajtjen e konkurrueshmërisë së grupacionit“.

Fjalia më e rëndë në njoftim nuk është ajo për shifrat. Është pjesa ku kompania thotë se qëndrueshmëria e katër fabrikave - Emden, Cvikau, Hanover dhe Nekarzulm - nuk mund të garantohet nga viti 2031 deri në 2034. „Paralelisht po shqyrtohen përdorime alternative për këto fabrika si masë shtesë“, thuhet në njoftim.

Çfarë do të thotë „përdorim alternativ“

Kur një fabrikë me dekada traditë merr formulimin për „përdorim alternativ“, kjo është gjuhë korporative për diçka që të gjithë në qytet e kuptojnë menjëherë. Cvikau nuk është emër i rastësishëm - ajo është fabrika që Volkswagen e shndërroi në simbol të kthesës së vet elektrike. Nëse tani edhe ajo është nën pikëpyetje, do të thotë se vetë strategjia e tranzicionit nuk i dha shifrat që i premtonte.

Koncepti për një strukturë prodhimi të qëndrueshme dhe konkurruese për operacionet evropiane duhet të hartohet deri në qershor 2027. Ky është afat që lë vite pasigurie për dhjetëra mijëra familje.

Industria gjermane si barometër

Industria gjermane e automobilave me dekada ishte matësi i shëndetit të ekonomisë evropiane. Kur ajo kollitet, i gjithë kontinenti e dëgjon. Kurse Volkswagen nuk është kompani që me lehtësi njofton lajme të këqija - ajo është kompani me sindikatat më të forta në Evropë dhe me peshë politike që i lejon t'i shtyjë vendimet e vështira shumë më gjatë se të tjerët.

Nëse ajo kompani tani thotë se katër fabrika nuk kanë të ardhme të garantuar pas vitit 2031, ky nuk është vendim i marrë lehtë. Ky është pranim se llogaria nuk mbyllet më.

Zinxhiri që arrin edhe te ne

Maqedonia jeton nga ajo industri më shumë sesa dëshiron ta pranojë. Kompanitë në zonat teknologjike-industriale të zhvillimit, furnizuesit e komponentëve, i gjithë ai zinxhir nuk punon për tregun gjerman në mënyrë abstrakte - ata punojnë për fabrika konkrete. Kur një fabrikë mbyllet ose e ndryshon destinimin, porositë që zbresin poshtë zinxhirit ndryshojnë me të.

Askush nga Volfsburgu nuk do të lajmërojë në Shkup. Kjo është dallimi mes të qenit në fillim të zinxhirit dhe të qenit në fund: i pari planifikon me vite përpara, i dyti e merr vesh kur porosia nuk arrin.