Në kulmin e karrierës, kur gjithçka i ecte mbarë, trupi i Xhenifer Lopezit thjesht u fik. Në vitin 2002, pas rreth 98 ditësh pune pa asnjë ditë pushimi - xhironte filma, punonte albumin „J.Lo" dhe vraponte nëpër promovime - ajo pësoi një kolaps të plotë fizik mu në xhirim. Historia që rrëfen tani është mësimdhënëse pikërisht sepse nuk është për dështim, por për çmimin e suksesit që askush nuk e sheh.

„Sa herë që shkoja drejt skenës, vëreja se zemra më rrihte pak më shpejt", kujton ajo. Kulmi erdhi kur u kthye në rimorkio pas një skene aksioni intensive. „U ula dhe befas nuk shihja dot. Sikur dikush të kishte vënë diçka para syve dhe nuk fokusoja dot. Dhe nuk lëvizja dot." Plotësisht e paralizuar dhe e verbër, thirri shoqen dhe asistenten e saj prej shumë vitesh, Arlinin, e cila në fillim mendoi se po bënte shaka. „Arlin, nuk lëviz dot. Nuk shoh dot", iu desh të përsëriste.

Në spital, pasi përjashtuan shkaqet neurologjike, mjekët përcaktuan se bëhej fjalë për një kolaps të plotë fizik nga lodhja. „Jo, nuk je e çmendur - u fike", i tha mjeku. Rekomandimi ishte një i vetëm dhe i qartë: të zvogëlonte drastikisht ngarkesën e punës. Trupi kishte dërguar një faturë që mendja kishte refuzuar ta lexonte me muaj.

Lopezi pranon se kolapsi përkoi edhe me barrën psikike pas rolit përmbysës në „Selena" të vitit 1997. „Atëherë fillova të kisha kriza paniku", thotë ajo. „Jeta të ka ndryshuar në një mënyrë që nuk e kontrollon dot më... dhe nuk kthehesh dot mbrapsht." Një skenë e njohur jo vetëm për yjet - kushdo që digjet në punë derisa rrëzohet e kupton mesazhin. Ndonjëherë mësimi më i shtrenjtë është ai që ta ruan trupi, kur mendja refuzon të dëgjojë.