Ekziston një ishull në Detin Mesdhe që francezët e quajnë „ishulli i bukurisë", dhe që përshkruhet më së miri si një mal i zhytur në ujë. Korsika është territor francez me një zemër që rreh në italisht - me një gjuhë të vetën më të afërt me italishten sesa me frëngjishten - dhe me rrugë që janë thuajse të pamundura, por pikërisht prandaj të paharrueshme. Ky nuk është destinacion për ata që nguten.

Udhëtimi zakonisht fillon në Bastia, me portin e saj të vjetër të rrethuar nga shtëpiza peshkatarësh dhe pallate historike. Që andej ngjitet gadishulli Kap Kors - shkëmbinj dramatikë, gjire kristalorë dhe kulla të vjetra vrojtimi - krahas shkretëtirës Agriat me livadhe të gjera dhe kreshta shkëmbore. Më tej radhiten Sen-Floran me një bërthamë historike të shekullit të 15-të dhe L'Il Rus me një treg në stil romak, ideal për produkte vendore.

Brendësia dhe perëndimi fshehin surprizat më të mëdha. Kalvi ngrihet me një citadelë të shekullit të 13-të mbi det, me karakter aristokratik. Axhaço, vendlindja e Napoleonit, ofron një muze me një koleksion të rëndësishëm arti italian, kafene hipster dhe galeri. Ndërsa arkipelagu i kuqërremtë i ishujve Sanguinare, i ndërtuar nga shkëmbinj porfiri, është një nga ato pamje që mbeten në kujtesë.

Në jug deti merr nuanca blu „të pamundura" në gjire si Rokapina dhe Sen Zhan, ndërsa kalaja e Bonifacios, e themeluar që në vitin 828, varet në ledhe 70-metrore mbi valë, me pamje deri në Sardenjë. Porto-Vekio, nga ana tjetër, është fytyra luksoze e ishullit - një port plot jahte dhe glamuri korsikan në formën e tij më të pastër.

Por shpirti i vërtetë i Korsikës është te zejet. Në fshatra si Pinja dhe Levie ende punojnë mjeshtër - prodhues të instrumenteve tradicionale muzikore, poçarë me dyzet vjet përvojë, thikëbërës që e përpunojnë bririn e dhisë në vaj ulliri. Përmes Luginës së Restonikës rruga gjarpëron mes mureve shkëmbore dhe një lumi të zhurmshëm, ndërsa maja e malit Çinto ngrihet deri në gati 2.000 metra, me shpate që zbresin thuajse vertikalisht deri te deti.

Korsika është e vogël - rreth 50 kilometra nga lindja në perëndim, 185 nga veriu në jug - por në atë sipërfaqe modeste mbledh më shumë larmi sesa shumë vende më të mëdha. Ndoshta pikërisht ky është thelbi: disa vende nuk maten me kilometra, por me sa kohë ia vlen të kalosh në to pa u ngutur.