Pas çdo statistike ekonomike për rritje e investime qëndron një pyetje që asnjë qeveri nuk do ta thotë me zë: kush do të punojë e kush do të jetojë këtu për 20 vjet? Kryeministri Hristijan Mickoski tani e tha hapur - për 15 deri 25 vjet Maqedonisë mund t'i mungojnë 250.000 banorë.

Demografia u bë një nga çështjet ekonomike më serioze të vendit, pranon kryeministri. Pas shifrës prej një çerek milioni njerëzish qëndron një treshe e njohur shkaqesh: lindshmëri në rënie, largim i të rinjve dhe një mungesë gjithnjë e më e madhe e fuqisë punëtore që tashmë po godet kompanitë në të gjithë vendin. Ky nuk është problem i së ardhmes - është problem që tashmë po troket në derë.

Shifra është e frikshme kur përkthehet në realitet: 250.000 njerëz janë thuajse gjysma e popullsisë së Shkupit. Fshatra bosh, shkolla të mbyllura, fabrika që kërkojnë punëtorë që s'janë, një sistem pensional që mbështetet në gjithnjë e më pak supe. Ballkani e jeton këtë prej dekadash - të rinjtë largohen atje ku i çmojnë, ndërsa në shtëpi mbeten vetëm statistikat dhe premtimet.

Është e lehtë të pranosh problemin; më e vështirë është të bësh diçka për të. Pyetja që Mickoski nuk iu përgjigj është ajo më e rëndësishmja: çfarë bën konkretisht shteti që të rinjtë të mbeten? Sepse derisa përgjigjja ndaj asaj pyetjeje është „po analizojmë", avionët dhe autobusët drejt Gjermanisë vazhdojnë të nisen plot. Demografia nuk pret analiza - ajo matet me njerëzit që tashmë janë larguar.