Një banesë e errët me dhoma të vogla të ndara, pak dritë natyrale - dhe një vendim për të mos ndërtuar edhe një minimalizëm tjetër të ftohtë e të bardhë. Rinovimi i kësaj banese prej 90 metrash katrorë në Bilbao, vepër e studios N Studio Bilbao të udhëhequr nga Eneko, tregon se një interier i pastër nuk ka pse të jetë i akullt. Ngrohtësia këtu vjen nga materialet natyrale, format e rrumbullakosura dhe disa njolla të mirëmatura ngjyre.

Tërë filozofia qëndron në ndërthurjen e ndikimit japandi dhe skandinav me „minimalizmin e ngrohtë“. Qëllimi ishte të sillej drita, të hapeshin dhomat e mbyllura dhe të krijohej një interier që duket i rregullt, por kurrë i ftohtë. Plani i mëparshëm ishte i copëtuar; tani dhoma e ndenjes, dhoma e ngrënies dhe kuzhina rrjedhin në një hapësirë të lidhur.

Hyrja jep menjëherë tonin - tavani është i rrumbullakosur në formë gjysmëhëne, duke thyer gjeometrinë e ngurtë. Një stol në ngjyrë terrakote shërben edhe si vend për t'u ulur edhe si hapësirë për ruajtjen e këpucëve, ndërsa mobiljet e brendshme fshehin tabelat elektrike. Në dhomën e ndenjes, baza neutrale gjallërohet me theks ngjyrash: një kolltuk Sancal pranë ish-ballkonit krijon një cep për lexim, ndërsa një divan i çelët e përcakton zonën e uljes.

Kuzhina është e hapur dhe e integruar - fronte të bardha të kombinuara me dru natyral, kështu që mbetet vizualisht e pastër, por e ngrohtë. Dyshemeja është nga teraco natyral i Huguet Mallorca, ndërsa sipërfaqja e punës është e çelët për të theksuar dritën. Pranë saj, përgjatë gjatësisë së dritares, është ndërtuar një stol për dhomën e ngrënies që shfrytëzon nishet arkitektonike, me hapësirë ruajtjeje nën ndenjëse.

Gadishulli mes kuzhinës dhe dhomës së ndenjes është vendi ku gatuhet dhe mblidhet. Karriget në ngjyrë terrakote e forcojnë ngjyrën e paletës, ndërsa një raft druri i hapur nga ana e kundërt shton thellësi dhe e thyen të bardhën. Në tualetin e vogël pranë kuzhinës, pllakat hidraulike të Huguet Mallorca shtrihen nga dyshemeja nëpër mure, duke krijuar një tërësi që e bën hapësirën e ngushtë të duket e qëllimshme, jo e ngushtuar.

Në dhomën e gjumit, mobiljet me porosi shtrihen nga muri në mur, duke fshehur dyer dhe duke ofruar hapësirë ruajtjeje. Një modul i hapur me rafte të llakuara parandalon rëndesën, ndërsa një tra i lyer në një ngjyrë të ngrohtë krijon vazhdimësi me modulin - një „element lozonjar“, siç e përshkruan dizajneri. Dhoma e mysafirëve, nga ana tjetër, është kthyer në një hapësirë pune me një tavolinë përgjatë dritares, ndërsa tavolina Moustache në jeshile të thellë është i vetmi theks i fortë që e thyen bazën neutrale.

Tërë banesa funksionon si një tregim i qetë: arkitekturë e thjeshtë me disa gjeste që i japin identitet - llak këtu, një pasqyrë e rrumbullakosur atje, tekstile që sjellin ngrohtësi. Pika që e thotë ky projekt është e thjeshtë, dhe gjithnjë e më shumë e kuptuar: luksi nuk ka pse të bërtasë. Ndonjëherë shtëpia më e bukur është ajo që merr frymë, jo ajo që mburret.