Venecia nuk fluturohet - thithet. Por nëse keni vetëm një ditë, qyteti prapëseprapë mund t'ju hapet i tëri, mjafton të dini se në çfarë radhe ta shihni. Ja një itinerar nëpër më të rëndësishmen, pa nxitimin që e vret magjinë.

Mëngjesi nis te Sheshi i Shën Markut - ai që Napoleoni e quajti „salloni më i bukur në Evropë“. Ngjituni në Kampanile për një pamje nga lart, hyni në bazilikën me tetë mijë metra katrorë mozaikësh të artë, dhe uluni në një nga kafenetë historike, Florian apo Quadri. Deri në mesditë vizitoni Pallatin e Dukës - selinë e pushtetit venecian, me Shkallët e Gjigantëve dhe sallat e zbukuruara me vepra të Ticianit dhe Tintoretos, të lidhur me ndërtesën e vjetër të burgut nëpërmjet Urës së famshme të Psherëtimave.

Për drekë, largohuni nga turma në lagjen e ngrohtë San Polo, ku osteritë ruajnë një atmosferë të vërtetë veneciane. Pasditja është për artin: bazilika Santa Maria Gloriosa dei Frari fsheh „Ngjitjen në qiell“ të Ticianit, ndërsa Scuola Grande di San Rocco është gati tërësisht e mbuluar me vepra të Tintoretos - „muzeu total i rilindjes“.

Në vend të një gondole të shtrenjtë, ngjituni në vaporeto - autobusin ujor të qytetit - dhe kaloni nëpër Kanalin e Madh, një muze i hapur pallatesh gotike, rilindjeje dhe baroku, pranë urës Rialto deri te ishulli Lido. Mbylleni ditën në ishullin San Xhorxho Madhore, përballë Shën Markut, me një pamje që e bën tërë mundimin të vlejë.

Venecia është e shtrenjtë, e mbushur plot dhe po fundoset ngadalë - por pikërisht prandaj çdo cep i saj duket sikur po e sheh për herë të fundit. E ndoshta pikërisht ashtu duhet parë.