Sot është detaji më i fotografuar i çdo dasme, por buqeta e nuses nuk nisi si stoli - nisi si hajmali kundër shpirtrave të këqij. Historia se si një tufë lulesh nga mbrojtja u bë ikonë mode tregon shumë për mënyrën se si ndryshojnë besimet tona, ndërsa ritualet mbeten.

Në Greqinë dhe Romën antike, nuset mbanin bimë aromatike - dafinë dhe rozmarinë - për të cilat besohej se mbronin bashkësinë dhe tërhiqnin fatin. Në mesjetë funksioni mbrojtës u bë edhe më i fortë: në vend të luleve të brishta, në buqetë futeshin hudhra, bimë të forta dhe erëza, të destinuara të largonin shpirtrat e këqij dhe mësyshin. Buqeta atëherë nuk ishte dekorim, por një talisman magjik.

Kthesa erdhi në epokën viktoriane. Atëherë buqeta kaloi për herë të parë nga funksioni te estetika. U zhvillua i ashtuquajturi „gjuha e luleve" - praktika e përcjelljes së mesazheve përmes luleve të caktuara - dhe aranzhimet u bënë vepra të kompozuara me kujdes që plotësonin fustanin dhe shprehnin ndjenja. Përgjatë shekullit të 20-të buqeta u bë pjesë thelbësore e pamjes së nuses: dizajne të hershme me lule të bardha në përmasa më të vogla, më vonë stile më të lira me ngjyra të gjalla, dhe në vitet nëntëdhjetë një kthim te thjeshtësia e rafinuar.

Sot gjithçka rrotullohet rreth personalizimit. Opsionet shkojnë nga buqeta minimaliste me një lule të vetme, te gjelbërimi i frymëzuar nga natyra, deri te aranzhimet dramatike kaskadë me lule të pazakonta. „E bardha është e vetmja ngjyrë që kurrë nuk del nga moda - është klasike, elegante dhe i qëndron kohës", thonë floristët. Përkundër të gjitha trendeve, diçka e vjetër mbijeton: buqeta është ende një objekt në të cilin nusja investon kuptim, edhe kur nuk beson më se e mbron nga shpirtrat e këqij. Ndoshta pikërisht kjo është gjëja më e bukur te traditat - mbijetojnë edhe kur harrojmë pse nisën.