Në Koçani, në natën para Shën Gjergjit, në tempullin „Shën Gjergji Dëshmori i Madh", ndodhi diçka mes krimit dhe komedisë. Një burrë u përpoq të hynte me forcë në kishë. Pas përpjekjes së dështuar, mori arratinë. Dhe ngeci në gardhin metalik rreth tempullit.

Në vendngjarje mbërritën pjesëtarë të policisë, njësia territoriale e zjarrfikësve nga Koçani dhe shërbimi i ndihmës së shpejtë mjekësore. Të treja shërbimet - për një hajdut të ngecur në gardhin e kishës. Kjo është ajo që në popull thuhet: „Zoti sheh."

A mund të kishte shkruar dikush një skenar më të mirë se si mbarojnë idetë e këqija në provincë? Hyn në kishë. Nuk ia del. Ik. Ngjitesh në gardhin e po asaj kishe. Ngec. Dhe policia, zjarrfikësit dhe urgjenca duhet të të nxjerrin - po atë mbrëmje, para festës fetare.

Pas titullit qesharak fshihet një pyetje më serioze. Kush dhe pse u përpoq të vidhte nga kisha në një qytet provinciali? Çfarë ruhej e vlefshme në atë kishë? Ishin paratë e parukisë për festën? Ishte argjendi në ikonat?

Në vitet e fundit, vjedhjet e kishave në Maqedoni shënojnë trend në rritje. Disa lidhen me grupe të specializuara që marrin në shënjestër ikona dhe relikte për tregun e paligjshëm në Evropë. Të tjera - vjedhje të vogla të ndonjë fatkeqi që nuk di nga t'ia mbajë në jetë, dhe hap drynin e parë që gjen.

Ky, qartazi, i takon kategorisë së dytë. Zoti e pa. Dhe në prag të Shën Gjergjit, ia tregoi.

Policia e nxori. Shërbimi shëndetësor e kontrolloi. Çështja do të ndiqet. Por për banorët e Koçanit, kjo tashmë është histori për kafenetë - ajo që do të ritregohet pas paradës së 6 majit, para atyre që kryqëzohen përpara ikonës së „Shën Gjergjit".

Historia ballkanike s'pushon së habituri. Ndonjëherë është tragjike. Ndonjëherë qesharake. Dhe ndonjëherë - si kjo nga Koçani - që të dyja njëkohësisht.