Kryeministri Hristijan Mickoski këto ditë me një deklaratë të prerë e ka qetësuar nervozën politike - këtë vit nuk ka zgjedhje. Fokusi, siç tha vetë, është te „reformat dhe konsolidimi", dhe VMRO-DPMNE është e gatshme si për zgjedhjet e rregullta në pranverë të 2028, ashtu edhe për zgjedhje të parakohshme nëse duhet.

Gjithçka bukur. Por nëse partia është gjithmonë „e gatshme" për zgjedhje, pyetja nuk është nëse është e gatshme - por pse tema fare hapet çdo disa muaj.

Vetë Mickoski kujton se qeveria ka hapur mbi 15.000 vende të reja pune në vitin e fundit, se po punohet për çmimet e ushqimit dhe transportit, se institucionet do ta respektojnë ligjin. Retorikë standarde. Pyetja që nuk e tha është ndryshe: a nuk po funksionojnë „reformat dhe konsolidimi" pikërisht sepse çdo gjashtë muaj opozita dhe pushteti tërhiqen në diskutim për zgjedhje?

LSDM-ja nga ana tjetër pohon të kundërtën - se Mickoski „po nxiton në zgjedhje" para se hetimet që vijnë „pas rënies së Orbanit" të arrijnë te ai. Filipçe tha se edhe ata janë „të gatshëm". Madje edhe Deutsche Welle e regjistroi deklaratën si „rrokullisje të skenës politike" - me një mesazh të qartë se as vetë kryeministri nuk është i sigurt se cili është hapi i tij i ardhshëm.

Kur çdo parti është „e gatshme për zgjedhje" në çdo kohë, kjo do të thotë se në vend nuk ka qeverisje të qëndrueshme - ka një modalitet të përhershëm fushate. Institucionet nuk ndërtohen në fushatë. Ato shpërbëhen.

Qytetarët dëgjojnë edhe një version tjetër të të njëjtit teatër politik - ndoshta 2027, ndoshta 2028, ndoshta më parë. Ndërkohë çmimet e rrymës, të shportës ushqimore dhe shëndetësisë presin - dhe askush s'flet për to.

Pyesim vetëm një gjë: nëse funksioni i sistemit politik është që çdo vit të pyesim a do të ketë zgjedhje, atëherë kush e drejton në fakt shtetin midis dy fushatave?