Në autostradën kroate A3, në rrugën nga Zagrebi drejt Breganës, te lokaliteti Sredanci, të martën në mbrëmje ndodhi një tragjedi. Një kamion me targa maqedonase doli nga rruga, theu pengesën qendrore mbrojtëse, u përplas në një shtyllë, kaloi në korsinë e kundërt, u përplas edhe një herë - dhe mori flakë. Shoferi, maqedonas, mbeti i bllokuar në kabinë dhe vdiq.

Sipas policisë së Zhupanisë Brod-Posavina, aksidenti ndodhi në orën 14:15, në zonën e Donji Andrijevci-t. „Shoferi po lëvizte në korsinë jugore kur automjeti doli nga rruga në anën veriore", njoftuan autoritetet. Trafiku u ndërpre pjesërisht për disa orë, ndërsa po zhvilloheshin hetimi dhe pastrimi.

Edhe një kamionist maqedonas vdiq larg shtëpisë. Ky është profesioni i padukshëm i ekonomisë sonë - njerëzit që çdo ditë bëjnë 1.500 kilometra me 40 tonë ngarkesë, me 4-6 orë gjumë, me pauza prej 45 minutash në pikat e karburantit dhe me ndërrime që mbarojnë pas 14-16 orësh në timon. Kjo është puna që ushqen familjet në shtëpi dhe humb djemtë e tyre në rrugë.

Pse një automjet i tillë del kaq dramatikisht nga rruga në mes të ditës, në diell, në një autostradë në rregull? Policia po heton. Por statistikat për autostradat evropiane janë të qarta: lodhja e shoferëve, defektet teknike për shkak të presionit ekonomik dhe afate dorëzimi të nënvlerësuara janë shkaqet kryesore. Kompanitë e transportit maqedonas punojnë me disa nga çmimet më të ulëta në Evropë - që do të thotë edhe me disa nga afatet më të ngjeshura.

Sa herë do ta lexojmë të njëjtin titull? „Shofer maqedonas vdiq në Kroaci". „Shofer maqedonas vdiq në Gjermani". „Shofer maqedonas vdiq në Austri". Këto nuk janë rastësi. Ky është një model ekonomik.

Dhe kur kalon pyetja „kush do ta mbajë familjen?" - vjen pyetja e pakëndshme për punëdhënësit: a janë servisuar mjetet? A i marrin shoferët trajnim adekuat? A i respektojnë oraret e ngarjes rregulloret evropiane? Sa afate ligjore tejkalohen brenda një viti?

Maqedonia ende nuk ka një sindikatë funksionale të punëtorëve të transportit. Nuk ka inspektim efikas të transportuesve. Dhe çdo lajm si ky nga Kroacia - pritet me një „më vjen keq" të vogël, pa asnjë ndjekje, pa asnjë kërkesë llogaridhënieje.

Sot jemi në Sredanci. Nesër do të jemi në autostradën tjetër. Dhe kurrë s'do ta mësojmë emrin e shoferit - veçse ndoshta kur këndohet psalmi në varrim.