Krociera holandeze „Hondius", me rreth 150 pasagjerë dhe anëtarë të ekuipazhit nga 88 vende, më në fund mori leje për të ankoruar - por jo në Ishujt Kanarie, siç pritej, por në Spanjë pas koordinimit me OBSh-në. Tre pasagjerë tashmë kanë vdekur nga hantavirusi. Një mjek në bord është në gjendje kritike dhe pritet evakuim me ajër.

Zvicra ndërkohë ka konfirmuar rastin e saj me hantavirus. Dhe kështu, sëmundja që deri kohët e fundit ishte „rrallësi" tani ka axhendën e saj globale.

Lideri i Ishujve Kanarie ishte i qartë: ata nuk e duan anijen të ankorojë. Një gjë është të pranosh një anije në vështirësi. Tjetër është të pranosh një patogjen që OBSh-ja dyshon se mund të transmetohet nga njeriu te njeriu - rasti i parë i tillë në historinë e hantavirusit.

Kepi i Gjelbër, ku anija aktualisht është e ankoruar, nuk ka kapacitete mjekësore për diçka të tillë. Spanja e pranoi ngarkesën - „në përputhje me protokollet ndërkombëtare shëndetësore dhe detyrimet humanitare", siç u shpreh autoritetet. Që në përkthim do të thotë: dikush duhet ta marrë.

Dhe ndërsa Evropa pyet ku ta vendosë krocierin, pyetja për ne në Ballkan është ndryshe. Sa qytetarë tanë janë në krociera këtë verë? Sa familje kursejnë dy vjet për të dërguar një çift pensionistësh në „pushime verore" me një nga ato pako „të lira" përtej Atlantikut? Me 147 pasagjerë nga 88 vende në „Hondius" - është e mundur që edhe dikush nga rajoni të jetë mes tyre. Një shtetas malazez tashmë është konfirmuar.

OBSh-ja deri tani ka punuar me postulatin se hantavirusi nuk transmetohet midis njerëzve, vetëm nga brejtësit te njeriu. Tani këto postulate po rivlerësohen - mbi një anije në Atlantik. Kjo është ajo që quhet: mësojmë në kohë reale.

Dhe ndërsa mësojmë, pyesim - a ka industria turistike protokolle për raste të tilla? Kush kursen paratë për karantinë në anije? Kush mban përgjegjësinë për vdekjen e tre njerëzve kur dihet mirë se krocierat janë kuti për infeksione - COVID, norovirus, legjionar, dhe tani hantavirus?

Mësimi nga „Hondius" nuk ka të bëjë me hantavirusin. Mësimi ka të bëjë me mënyrën se si industria globale e turizmit ende punon me parimin „shpresonim se nuk do të ndodhte".