„Size ihtiyacımız yok, Amerikalıları çağırırız.“ Alman silah devi Rheinmetall'in direktörüne göre, eski Şansölye Angela Merkel bir zamanlar yerli savunma sektörünü işte böyle gözden çıkarıyordu. Bugün aynı sözler, tüm Avrupa'ya pahalıya patlayan bir hata gibi tınlıyor.

Açıklamayı, bir güvenlik zirvesinde Rheinmetall'in şefi Armin Papperger yaptı. Ona göre Merkel, Almanya'nın Washington'a bağımlılığını bilinçli olarak inşa etti. Rusya'nın 2022'de Ukrayna'yı işgalinden önce Almanya'nın silaha neredeyse iç ihtiyacı yoktu, Rheinmetall gibi şirketler ise ihracat kısıtlamaları nedeniyle kenara itilmişti. Strateji basitti - Amerikalı bir müttefikin varken neden silah üretesin?

Savaş bu mantığı bir gecede yıktı. Şansölye Scholz'un ilan ettiği dönüm noktasının („Zeitenwende“) ardından Almanya, savunma için 100 milyar euroluk özel bir fon kurdu ve askeri harcamaları GSYİH'nin yüzde 2'sine çıkardı. Rheinmetall, yıllık topçu mühimmatı üretimini 70.000'den bir milyon mermiye çıkardı - ABD'nin konvansiyonel üretiminden daha fazla. Şirketin hissesi 2022'den bu yana yüzde 1.000'in üzerinde yükseldi.

Bu rakamda hem ürkütücü hem de ders verici bir şey var. Bir savunma şirketinin yüzde bin yükselmesi dünyanın daha güvenli hale geldiğinin işareti değil - tam aksine. Mühimmata yatırılan her euro, bir hastaneye, bir okula ya da bir emekli maaşına gitmeyen bir eurodur. Avrupa onlarca yıl savaşın başkasının başına gelen bir şey olduğu yanılsamasında sallandı; şimdi hummalı biçimde silahlanıyor ve mermi fabrikaları gece gündüz çalışıyor. Dolu silah depolarının nereye götürdüğünü çok iyi bilen bizler için, Balkanlarda, bu iyi bir haber değil - yeni bütçeli eski bir hikâye.