Кралските семејства низ Европа со децении се жалат дека ги следат премногу очи. Овој пат проблемот е обратен: некој ги гледал многу внимателно, ги презел имињата и лицата, и почнал да бара пари во нивно име. Канцеларијата на грчкото кралско семејство на 9 септември издаде соопштение што звучи како упатство за самоодбрана, а не како дворска објава.

Пораката е кратка и не остава простор за толкување: Павле од Грција и членовите на поранешното грчко кралско семејство не учествуваат во постапки за финансиска помош преку телефон, видеоповик или интернет, и никогаш не бараат ниту пари ниту банкарски податоци. Кога една институција мора да го напише токму тоа, значи дека некој веќе се обидел.

Начинот на работа на измамниците не е нов и не бара технолошки подвиг. Се отвора профил, најчесто на Фејсбук, се качуваат вистински фотографии што ги има насекаде, и се чека некој да поверува. Во 2024 година човек на 74 години пријавил дека некој што се претставувал како принцот Павле му понудил членство во клуб со посебни привилегии, во замена за пари и лични податоци. Во 2025 година принцезата Мари-Шантал открила лажна сметка на Фејсбук со нејзиното име и нејзините фотографии.

Одговорот на дворот беше да објави официјален список со верификувани сметки. Тоа е признание дека одбраната од ваква измама повеќе не е работа на полицијата, туку на самата жртва чиј идентитет се краде. Кој всушност треба да ги брише овие профили, а кој на крајот го прави тоа?

Шпанија ја има истата приказна, само со друго име. Во јануари 2026 година Фондацијата „Принцеза од Астурија“ предупреди на измами во кои некој се претставувал како принцезата Леонор, со формулација која не остава сомнеж: нејзиното височество под ниту едни околности не бара, не нуди и не управува со парични придонеси. Во јули истата фондација пријави многу подготвена измама, со понуда за наводни ВИП-места во близина на кралското семејство на доделувањето на наградите, испратена преку Вотсап и електронска пошта, со ПДФ-документи што изгледале како службени.

Тоа е делот што вреди да се задржи. Не станува збор за писма со правописни грешки од принц во егзил. Станува збор за документи со точен изглед, со логоа на вистинско место и со канал на комуникација што жртвата веќе го користи секој ден. Разликата меѓу вистинско и лажно се сведе на тоа дали примачот знае каде да провери.

И тука приказната престанува да биде за круни. Ако институција со дворски апарат, правна служба и можност да објави официјален список сè уште мора јавно да моли луѓето да не испраќаат пари, што има обичен човек што добива иста порака со име на банка, на општина или на фирма за наплата? Список со верификувани сметки има само оној што има кој да го напише.