Anayasa değişiklikleri ve Bulgaristan'la ilişkiler sorunu yeniden siyasi tartışmanın merkezinde. İktidardaki VMRO-DPMNE, „tek taraflı tavizler döneminin bittiğini" söylüyor ve Sofya ile ilişkilerde karşılıklılık istiyor - Avrupa kriterleri dışında yeni koşullar değil. Muhalefetteki SDSM ve Venko Filipçe, onları aslında süreci bloke etmekle suçluyor, iktidar ise SDSM'nin „teslimiyet" sunduğunu söyleyerek karşılık veriyor.

Tüm bunların ardında, Avrupa Konseyi Başkanı Antonio Costa'nın, kararlaştırılan anayasa değişikliklerinin kabulünün üyelik müzakerelerinin resmen açılması için tek yol olarak kaldığını doğrulayan açıklaması var. „Kararlaştırılan yerine getirilmeli - ne fazlası ne eksiği," dedi Costa, 2022 anlaşmasına atıfta bulunarak.

Anayasa değişiklikleri, azınlıkların anayasaya yazılmasıyla ilgili - Brüksel'e göre, ek garantiler olmadan, tek koşul. Ama iç siyasette tam da bu koşul iki zıt biçimde okunuyor: kimileri AB'ye doğru son adım olduğunu, kimileri ulusal bir aşağılanma olduğunu söylüyor. İki okuma arasında sıkışmış vatandaş, artık kime inanacağını bilmiyor.

Ve işte hiçbir tarafın yüksek sesle söylemek istemediği sorunun özü burada: hem iktidar hem muhalefet Bulgaristan'ı bir iç siyaset silahı olarak kullanıyor. Biri iktidardayken bir taviz ihanettir; iktidara geldiklerinde aynı taviz devlet adamlığına dönüşür. Makedonya AB'nin kapısında belediye gişesinde bekler gibi bekliyor - şu farkla ki gişede en azından hangi sıranın senin olduğunu bilirsin. Burada sırayı, koltukta oturanlar değiştiriyor.