Çështja e ndryshimeve kushtetuese dhe marrëdhëniet me Bullgarinë sërish janë në qendër të debatit politik. Nga VMRO-DPMNE në pushtet porositin se „koha e lëshimeve të njëanshme ka mbaruar" dhe kërkojnë reciprocitet në marrëdhëniet me Sofjen - jo kushte të reja jashtë kritereve evropiane. Opozitarja SDSM dhe Venko Filipçe i akuzojnë se në të vërtetë po bllokojnë, ndërsa pushteti kthen përgjigje se SDSM ofron „nënshtrim".

Në sfond qëndron deklarata e kryetarit të Këshillit Evropian Antonio Kosta, i cili konfirmoi se miratimi i ndryshimeve kushtetuese të dakorduara mbetet rruga e vetme për hapjen formale të negociatave për anëtarësim. „Ajo që është dakorduar duhet të përmbushet - asgjë më shumë dhe asgjë më pak", tha Kosta, duke iu referuar marrëveshjes së vitit 2022.

Ndryshimet kushtetuese kanë të bëjnë me futjen e pakicave në kushtetutë - sipas Brukselit, kushti i vetëm, pa garanci shtesë. Por në politikën e brendshme i njëjti kusht lexohet në dy mënyra të kundërta: disa thonë se është hapi i fundit drejt BE-së, të tjerë se është poshtërim kombëtar. Qytetari, i zënë mes dy leximeve, nuk e di më kujt t'i besojë.

Dhe këtu është thelbi i problemit që asnjë palë nuk do ta thotë me zë: si pushteti ashtu edhe opozita e përdorin Bullgarinë si armë politike të brendshme. Kur njëra palë është në pushtet, lëshimi është tradhti; kur vijnë në pushtet, i njëjti lëshim bëhet mençuri shtetërore. Maqedonia pret te dera e BE-së si te sporteli i komunës - me dallimin që te sporteli të paktën e di cila radhë është e jotja. Këtu radhën e ndryshojnë ata që ulen në kolltuk.