Dünya Ukrayna konusunda bir anlaşmaya kalan günleri sayarken, Moskova'dan ters yöne giden bir uyarı geliyor. Rus filozof Aleksandr Dugin, Rusya'nın "zafer" hedefini çok daha zararsız olan "savaşın bitirilmesi" formülasyonuyla değiştirmemesi gerektiğini savunuyor - çünkü çatışmanın nedenlerini ortadan kaldırmayan bir anlaşma, yalnızca devamından önceki bir mola olur.

Dugin bir devlet görevlisi değil ve Kremlin adına konuşmuyor. Ancak tezleri yıllardır, Moskova'nın ideolojik çevrelerinin bir kısmında ne düşünüldüğüne dair bir tür termometre olarak ele alınıyor. Bu yüzden okunmaya değer - siyaset olarak değil, ruh hali olarak.

İlk işaret olarak sözcük dağarcığındaki değişim

Gazeteci Sergey Mardan'la yaptığı söyleşide Dugin, çatışmanın olası sonundan söz edilirken giderek daha sık duyulan dil değişimine dikkat çekti. "Savaşı bitirmek" ifadesi, ona göre, ateşi kesmenin, sahadaki durumu kabullenmenin ve normal hayata dönmenin yeterli olduğu izlenimini yaratıyor.

Bunu gerçekçi bulmuyor, çünkü çatışma çoktandır yalnızca cephe hattı üzerinde yürütülmüyor. "Bizim için artık zaferden başka çıkış yok," dedi Dugin; Rusya'nın Batı'yla aynı anda askeri, teknolojik, ekonomik, siyasi ve ideolojik alanları kapsayan bir çatışma içinde olduğunu değerlendirerek.

Nadiren duyulan itiraf

En ilginç kısım zafere çağrı değil. En ilginci hemen ardından gelen itiraf. Dugin, Moskova'nın başlangıçta bu ölçekte bir karşı karşıya gelmeyi hesaba katmadığını açıkça söylüyor. "Elbette bütün Batı'ya, tüm boyutlarıyla meydan okumaya hazır değildik," dedi.

Açıklamasına göre Rusya kendi egemenliğini savunmaya çalışıyor, ama aynı zamanda Batı'nın kurallarına göre inşa edilmiş uluslararası sistemin parçası olarak kalmak istiyordu. Bu imkânsız çıktı.

Bu cümleyi bir daha okuyun. Bu, planın yaşananlar olmadığının itirafı. Dört buçuk yıl sonra bu kimse için sır değil - ama o taraftan nadiren dile getiriliyor.

Kimse istediğini alamadı

Dugin, Rusya'nın hedeflerine ulaştığını da iddia etmiyor. Tam tersine - konuşmasının merkezi noktalarından biri, dört buçuk yıllık çatışmanın Moskova'nın operasyonun başlatılma nedenlerinin tamamının çözüldüğünü söyleyebileceği bir duruma yol açmadığı.

Aynı zamanda Batılı ülkeler de Rusya'ya stratejik bir yenilgi tattırma niyetinden vazgeçmiş değil. Yani: iki taraf da tükenmiş, hiçbiri memnun değil, ikisi de hâlâ daha fazlasını alabileceğini düşünüyor. Bu, kendiliğinden bitmeyen bir savaşın tanımıdır.

Trump bir dosyayı kapatmak istiyor, ama dosya birden fazla

Bu hesapta Dugin, Amerikan başkanına da bir rol veriyor. Ona göre Donald Trump'ın Ukrayna'daki çatışmanın şiddetini düşürmek için kendi nedenleri var - Washington aynı anda çok daha geniş bir küresel rekabet yürütüyor, öncelikle Çin'le; dikkatinin ve kaynaklarının büyük bir kısmını da İran'la çatışma alıyor.

Ama bir başkanın öncelikleri değiştirme isteği, Avrupa devletlerinin, Kiev'in, Moskova'nın ya da Rusya'yı hâlâ stratejik rakip gören Amerikan yapılarının çıkarlarının yok olduğu anlamına gelmiyor. Trump ile Moskova arasındaki bir anlaşma bile tek başına, dört buçuk yılda bu çatışmaya yerleşmiş her şeyi çözmezdi.

Donmuş cephe barış değildir

Dugin, savaşın gerçekten sona ereceği iki koşul sıralıyor. Birincisi, güç dengesinin bir ya da iki tarafın kabul etmek zorunda kalacağı kadar net bir sonuç üretmesi. İkincisi, tüm kilit aktörlerin savaşı sürdürmenin artık bedeli haklı çıkaracak kadar büyük bir fayda sağlamadığı sonucuna varması.

Onun değerlendirmesine göre bu iki koşuldan hiçbiri henüz karşılanmış değil.

Balkanlar bu sahneyi ezbere biliyor. Birine uygun geldiği sürece devam eden bir ateşkes, otuz yıldır geçici denen bir hat ve "donmuş çatışma" kavramıyla normal bir şeymiş gibi büyüyen bir kuşak. Ukrayna'dan silahları susturan, ama bütün nedenleri olduğu gibi bırakan bir anlaşma çıkarsa - o zaman savaşın sonuna sahip olmayacağız. Aynı savaşın iki aşaması arasında bir molaya sahip olacağız. Bunu ise yakından izledik.