Carlota Grande, 31 Temmuz'da Galiçya'nın Ponte Caldelas kasabasındaki „Aziz Eulalia" kilisesinde evlendi - büyükannesiyle büyükbabasının ve anne babasının da evlendiği aynı mabette. Bu, bizde açıklama gerektirmeyen bir cümle. Bir ailenin bir yüzyıl içinde üç kez girdiği kiliseler vardır ve her seferinde bu bir anlam taşır.

O ve Francisco, Ağustos 2019'da bir meteor yağmuru izleme etkinliğinde, Vigo'lu ortak bir arkadaş aracılığıyla tanıştı. Ardından uzak mesafe yılları geldi - önce Madrid ve Vigo, üç yıl, sonra Almanya ve Madrid, iki buçuk yıl daha. Altı yıllık ilişkinin ardından Provence'a yaptıkları bir seyahatte evlenme teklif etti.

Zaten var olan elbise

Nikâh için giyilen ilk elbise, annesinin gelinliğinin kumaşından dikildi - fildişi rengi yabani ipek. Ondan esinlenerek değil. Ondan. Omuzları vurgulayan kayık yaka, belde dikey dikişler ve büyük dökümlü bir etek. Sol kolda çiftin baş harfleri, davetiyelerdekiyle aynı tipografiyle işlenmiş.

Bu, herhangi bir fiyattan daha uzun süre bakılmayı hak eden bir karar. Makedon sandıkları, birinin var olduklarını hatırlamasını bekleyen kumaşlarla dolu. O sandıklarla bu gelinlik arasındaki fark, bir terzi ve bir karar.

Tacı Rocío de Garanza üç haftada yaptı, ki bu zanaatta rekor sayılıyor. Merkezdeki broş tasarımcının dükkânında bulunmuş ve daha eski parçaların arasına yerleştirilmiş. Taç, kız kardeşi Marta'nın hediyesiydi.

Küpeler büyük büyükannesine ait. Kolye, nişanda kayınvalide ve kayınpederin hediyesiydi. Taktığı yüzüğü - turkuaz taşlı altın - on sekizinci yaş gününde aldı; büyükannesi anneye, anne de ona vermişti. Bu, „mavi bir şey"di. Ayakkabılar Dior J'Adior'du, elbise henüz tasarlanmadan alınmıştı - düğün organize etmiş herkesin gayet mantıklı bulacağı bir sıra.

En az tutan, en çok anlam taşıyan

Rahip bir aile dostuydu - büyük amcası rahipti. Buket orkide, gala çiçeği ve horoz ibiğinden oluşuyordu; kurdelelere isimler, tarih ve büyükanne büyükbabaların baş harfleri işlenmişti. Nikâhtan sonra krem rengi 1926 model bir Chrysler Six ile ayrıldılar, çünkü Francisco eski otomobilleri seviyor.

Kutlama, Salceda de Caselas'taki Pazo de Pegullal'da yapıldı. Seçimin nedenini gelin kendisi söyledi: büyük bahçeler, pazonun Galiçya tarzıyla İtalyan Rönesans tasarımının buluşması, ve nişanlandıkları Provence'ı hatırlatan bağlar.

Ama en güzel ayrıntı pastanın kesiminde geliyor - bir tiramisu. Konuşma yerine birbirlerine mektup okudular. „Fran ve ben birbirimize mektup okumayı kaçırmak istemedik, çünkü yedi yıllık uzak mesafe ilişkisinde birbirimize mektup yazdık."

Yedi yıllık mektuplar. Mesaj değil, mektup. Victoria Colección'dan ikinci bir elbisenin, nar rengi kadifenin, mum ışığında yazlık bir restoranın ve canlı kemancı eşliğinde havai fişeklerin olduğu koca bir düğünden geriye kalan bu. En pahalı şeyler fotoğraflarda görünür. En önemlisi yüksek sesle okundu.