2020'de mali skandalların gölgesinde İspanya'dan ayrılan kral, bu cumartesi Paris'in batısındaki La Ferté-Vidame'da durdu ve kusursuz Fransızcasıyla, "Uzlaşma" adlı anıları için kendisine Saint-Simon Ödülü'nü veren jüriye teşekkür etti. Altı ay içinde Fransa'daki ikinci edebiyat ödülü: nisanda aynı kitap Fransa Ulusal Meclisi'nin Siyasi Kitap Ödülü'nü almıştı. İspanya'da ise kitap 160.000'den fazla sattı, ama tek bir kurum ona plaket uzatmadı.

Farkı eş yazarın kendisi, tarihçi Laurence Debray, dolambaçsız açıkladı: Fransa'da Juan Carlos hâlâ "örnek demokratik geçişin adamı", İspanya'da ise figürü son skandalların gölgesinde. Final turunda anıların, kendi babası filozof Régis Debray'i ve şarkıcı Patti Smith'i mutlak çoğunlukla geçtiğini ekledi. Jüri metni oybirliğiyle "olağanüstü bir tanıklık" olarak nitelendirdi.

Ödül 1975'ten beri veriliyor ve her yıl bir anı yazarına gidiyor. Mekân da tesadüf değil: La Ferté-Vidame'da, XIV. Louis sarayının anı yazarı Saint-Simon Dükü'nün, saraydan çekildikten sonra yaklaşık 12.000 sayfa hatıra yazdığı şatosunun kalıntıları bulunuyor. Juan Carlos bu paralelliği sonuna kadar kullandı. "Bu projeye Laurence Debray ile, Zarzuela Sarayı'nı bırakıp uzak göklerin altında, Birleşik Arap Emirlikleri'nde bulmak üzere kendim başladım" dedi. "Yolumu yeniden gözden geçirmek için bu yeni ev sahibi ülkenin bana verdiği mesafeye ve huzura ihtiyacım vardı. Kuşkular ve yaralar arasında, ama acılıktan uzak, İspanyollara son bir miras bırakmaya karar verdim: gerçeğin kendi versiyonumu yazmak."

Üzerinde durulmaya değer cümle bu. Abu Dabi'den "gerçeğin kendi versiyonunu" yazan eski bir devlet başkanı, susmak yerine tanıklık etme cesareti için bir Fransız akademisi tarafından ödüllendiriliyor. Balkanlarda kaç eski lider, rahat bir uzaklıktan aynı sıralamayı seçti: önce gidiş, sonra anılar, sonra faturayı ödemeyen birinden bir ödül? Soru açık kalsın, ama model tanıdık.

Aile kalabalık geldi. İnfanta Elena, torunları Victoria Federica de Marichalar ve Irene Urdangarin, kardeşinin torunu Maria Zurita, vaftiz kızı Adélaïde d'Orléans, Álvaro ve Antonella de Orleans-Borbón. Yalnızca insani iş birliği yolculuğunda olan İnfanta Cristina yoktu. Fransa'da bulunmak için Juan Carlos, Sanxenxo'daki yat yarışlarını bıraktı ve kupa törenini kaçırdı; bir hafta boyunca dümen başında fotoğraflanan bir adam için bu küçük bir fedakârlık değil.

Konuşmasında kökenine de döndü: Roma'da doğdu, İsviçre ve Portekiz'de büyüdü, on yaşında İspanya'ya gönderildi, bugün Abu Dabi sakini. "Fransa'ya karşı bir zaafım var, beni her zaman böylesi bir sıcaklıkla karşılıyorlar. Ve ilk dilim olan, sonra yazı dilim hâline gelen Fransızcaya. Köklere dönüş gibi." Kitap Arapçaya çevrildi ve Latin Amerika'da iyi satıyor. İkinci bir cildin gelip gelmeyeceği sorusuna Debray gülerek yanıt verdi: "Öngörülmüyor... en azından bildiğim kadarıyla." Gün, bir kokteyl ve kralların anı yazarının ülkesinde ödüllü anı yazarını selamlamak isteyen bir insan kuyruğuyla sona erdi.