„Aşk bir inanç edimidir." Cümle, Alman psikanalist ve filozof Erich Fromm'a ait; 1956'da „Sevme Sanatı" kitabında yazıldı. Yetmiş yıl sonra hâlâ alıntılanıyor - genellikle yanlış biçimde, katlanmanın bahanesi olarak.

İlişkiler üzerine uzmanlaşmış klinik psikolog Andrea Vicente, Fromm'un körü körüne inancı kastetmediğini söylüyor. Kastettiği, gelecek için mutlak güvence olmadan bir ilişkiye yatırım yapabilme kapasitesiydi. Fark devasa ve genelde atladığımız da tam olarak bu.

Sınır nerede

Körü körüne inanç, hiçbir şeyin kalmadığı yerde inatla durmaktır. İnanç edimi ise güvence olmadığını bilip yine de yatırım yapmayı seçmektir. Birincisi gerçeğe bakmayı reddetmektir. İkincisi gözü açık verilmiş bir karardır.

Vicente bunu şöyle koyuyor: sevmek, belli bir belirsizlik derecesini kabul etmeyi gerektirir. Garanti edilebilecek tek şey bağlılıktır - sonuç değil. Kimse otuz yıl sonra birlikte olacağına dair imza atmaz. Atabileceği tek imza, yarın yeniden çabalayacağıdır.

Psikologların temel saydıkları

Metindeki uzman açıklamasına göre sağlıklı bir ilişki birkaç şeye dayanıyor: partneri kafayla seçmek, aşkın sürekli bir niyet gerektirdiğini anlamak, kendi ihtiyaçlarını ifade etmeyi öğrenmek, çatışmanın normal olduğunu kabul etmek - önemli olan nasıl çözüldüğü - ve hayat yükümlülüklerle tıka basa doluyken bile yatırımı korumak. Bir de hepsinden zoru: senin kim olduğun ile ikinizin ne olduğu arasındaki denge.

Bunların hiçbiri romantik değil. Bu yüzden de iyi satmıyor. Gerçek aşkın çaba istemediğine inanmak, istediğini kabul etmekten daha kolay - her gün, üstelik karşılığını vereceğine dair tek bir kanıt olmadan.

Fromm bunu 1956'da, kimsenin saatlerce mesaj yazmadığı bir zamanda yazdı. Bugün aynı cümle neredeyse kışkırtıcı geliyor: her şeyin önceden kontrol edilip puanlanabildiği ve karşılaştırılabildiği bir çağda, aşk yıldızlı değerlendirmesi olmayan az sayıdaki şeyden biri olarak kalıyor.