Saraybosna'da, Dobrinja semtinde, 41 yaşındaki gazeteci Elma Godinjak kendi eşi tarafından öldürüldü. 49 yaşındaki Tarik Prusac, eşini öldürdükten sonra onun erkek kardeşini de vurdu ve ortak beş yaşındaki kızlarıyla kaçtı. Saraybosna boyunca süren saatlerce polis takibinin ardından yakalandı. Çocuk sağ ve yaralanmadan bulundu.

Prusac güvenlik sektöründe çalışıyordu ve silahla profesyonel deneyimi vardı. Bu somut bir şey ifade ediyor: evde, eşinin iyi planlanmış uğurlanmasının ardından gerçekleşen bir tabanca cinayeti. Bu „o anda patlamak" değildir. Bu, yıllardır silahın nasıl kullanıldığını bilen bir adamdır - ve boşanmaya razı olmadığı anda o bilgiyi kullanmıştır.

Bağlam önemli. Çift boşanma sürecindeydi. Elma'nın ailesine göre Prusac boşanmayı kabul etmiyordu. Onu takip ediyor, kaydediyor, ona huzur vermiyordu. „Bir kadının onu bırakmak istemeyen bir adamı terk etmek istemesi" durumunun klasik örneği. Hem Boşnak hem Makedon hem de Sırp hukuk sisteminde bu tür davalar kötü biter. Çünkü kurumlar olay sonrası harekete geçer, öncesinde değil.

Bugün ne kaybettik? „İstatistik kaydı" değil - aile içi şiddet raporundaki bir rakam değil. Bir gazeteci kaybettik. Medyada çalışan bir kadın. Boşnak toplumunun tarihsel anlatısını yazan biri. Beş yaşında bir kızı olan biri. O küçük kız şimdi annesiz büyüyecek, babası hapiste, ve hak etmediği travmadan onu birlikte çıkarması gereken bir aileyle.

Balkan bağlamında bu, son yıllarda olağandışı bir şey değil. Balkan ülkeleri, onlarca yıl süren toplumsal cinsiyet temelli şiddet artışından sonra, sonunda bunu ayrı bir suç olarak kodladı. Ama cezalar hâlâ hafif. Polis yavaş hareket ediyor, ve mahkemeler genellikle „duygusal durumu" hafifletici sebep olarak kabul ediyor. Sonuç - katil 8-12 yıl hapiste, 50'lerinde dışarı çıkıyor, hayatının geri kalanı için sonuçsuz.

Çözüm „daha ağır cezalar" değil. Önleyicilik. Bir kadın eşinin onu takip ettiğini ya da tehdit ettiğini bildirdiğinde - devlet trajedi yaşanmadan önce harekete geçmeli. Mükemmel olmayacak. Her şeyi durdurmayacak. Ama en azından beş yaşındaki bir kıza annesini kaybettiğini söylemek zorunda kalmayacağız - biz istatistikleri okurken ve tepki yazıları yazarken.