Во Сараево, во соседството Добриња, Елма Годињак – 41-годишна новинарка – беше убиена од сопствениот сопруг. Тарик Прусац, 49 години, по убиството на својата сопруга, го застрела и нејзиниот брат, и побегнал со нивната петгодишна ќерка. По неколкучасовна полициска потрага низ Сараево, тој беше уапсен. Детето беше пронајдено живо и неповредено.

Прусац работел во безбедност и имал професионално искуство со оружје. Тоа значи нешто конкретно: убиство со пиштол, во дом, по добро испланирано испратување на сопругата. Овој не е „пукнат во моментот”. Овој е човек кој со години знаел како се користи оружје, а во моментот кога не сакал да даде развод – го искористил тоа знаење.

Контекст е важен. Парот бил во развод-постапка. Прусац – според семејството на Елма – не сакал да го прифати разводот. Ја следел, ја снимал, и не ѝ дал мир. Класичен пример на „кога една жена сака да остави мажа кој не ја пушта”. И во босанскиот, како и во македонскиот, и во српскиот правен систем – тие случаи завршуваат лошо. Затоа што институциите реагираат после, не пред.

Што изгубивме денеска. Не „ускок во статистика” – не бројка во извештајот за насилството во семејство. Изгубивме новинарка. Жена која работела во медиум. Која го пишувала историскиот тек на босанското општество. Која имала ќерка на пет години. Чичка-петгодишно детенце сега ќе расте без мајка, со татко во затвор, и со семејство кое треба заедно да го извлече од траума која не го заслужило.

За балканскиот контекст, ова е поредок од вообичаено во последните години. Балканските држави, после неколку децении на пораст на родовото насилство, конечно го кодифицираа како посебен кривичен дел. Но казните остануваат лесни. Полицијата реагира лоено, а судовите често прифаќаат „емоционална состојба” како олеснителна околност. Резултат – убиец во затвор за 8-12 години, и излегува во 50-те, без последици на остатокот од животот.

Решението не е „поголеми казни”. Е – превенција. Кога една жена ќе пријави дека сопруг ја следи или ја закануе – државата мора да реагира пред да се случи трагедија. Нема да биде совршено. Нема да го запре сѐ. Но барем нема да ѝ кажуваме на петгодишно девојче дека го изгубила мајка си, додека ние читаме статистики и пишуваме реакции.