Norveç cumartesi öğleden sonra yeni bir kral edindi; ülke onun ilk konuşmasını saat 19'da dinledi - babasının ölümünden tam bir gün sonra. 53 yaşındaki Haakon, üzerinde V. Harald'ın fotoğrafı ve yanında iki yanan mum bulunan bir masanın arkasına oturdu ve devletle değil, bir insanla başladı.

"Babam bana eksik gelecek, etrafındaki herkesin kendini rahat hissetmesini hep başarırdı" - Norveç medyasının aktardığı cümle buydu. Bir ilan değil, bir program değil, kişisel bir ifade. Ulusun karşısına ilk kez çıkan bir hükümdar genellikle formüllerin arkasına saklanır; bu, bir oğul olarak konuşmayı seçti.

Aynı konuşmada annesi Kraliçe Sonja'yı Harald ile evliliğinin elli sekizinci yıl dönümü için kutladı. Tarih, onun dul kaldığı güne denk geldi. Bu, hiçbir protokolün düzenleyemeyeceği bir ayrıntı ve Haakon onu düzenlemeye çalışmadı.

Yeni kral, seleflerinin de taşıdığı sloganı korudu - "Her şey Norveç için". Kraliçe Mette-Marit ve Veliaht Prenses Ingrid Alexandra ile birlikte, kendi deyimiyle, herkese yer olan bir Norveç inşa etmeye söz veriyor. Her yerde güzel duran bir cümle; asıl soru, bir asırdan uzun süredir devam eden bir monarşinin gerçekten bir açıklamayla değişip değişemeyeceği.

Bizde taç ders kitabındaki tarihtir; Oslo'da ise oylanan bir bütçe kalemi. Ve tam da bu yüzden yeni kralın ilk hamlesinin bir güç gösterisi değil, bir kaybın kabulü olması ilginç. Onlarca yıldır Norveçlilerin çoğunun güvenini elinde tutan bir kurum törenlerle ayakta durmuyor - yukarıdaki adamın bir insan olduğu hissiyle ayakta duruyor.

Ingrid Alexandra, altı yüzyıldan uzun bir aradan sonra Norveç'in ilk kraliçesi olacak. Haakon'un bu geçişi hazırlamak için vakti var; kendisinin sahip olduğundan daha fazla vakit. İki mumun bulunduğu o salonda asılı kalan soru başka: bir monarşi, onu taşıyan kişiye duyulan kişisel sempatiyle ne kadar yaşayabilir?