Норвешка доби нов крал во сабота попладне, а земјата го слушна неговиот прв говор во 19 часот – точно еден ден по смртта на неговиот татко. Хокон, на 53 години, седна зад биро со фотографија на Харалд Петти и две запалени свеќи покрај неа, и не почна со држава, туку со човек.

„Ќе ми недостига татко ми, тој секогаш успеваше сите околу него да се чувствуваат пријатно“ – тоа беше реченицата што ја разнесоа норвешките медиуми. Не прогласување, не програма, туку личен исказ. Монарх кој прв пат зборува пред нацијата обично се крие зад формулации; овој избра да зборува како син.

Во истиот говор ѝ честита на мајка си, кралицата Соња, за педесет и осмата годишнина од бракот со Харалд. Датумот падна на денот кога таа стана вдовица. Тоа е детал што ниту еден протокол не може да го подреди, и Хокон не се обиде да го подреди.

Новиот крал го задржа геслото што го носеле и неговите претходници – „Сè за Норвешка“. Ветува дека заедно со кралицата Мете-Марит и престолонаследничката Ингрид Александра ќе гради, како што рече, Норвешка во која има место за секого. Реченица што звучи убаво насекаде; прашањето е дали монархија што трае повеќе од еден век навистина може да се смени со изјава.

Кај нас круната е историја во учебник, во Осло таа е буџетска ставка за која се гласа. И токму затоа е интересно што првиот потег на новиот крал не беше демонстрација на моќ, туку признание на загуба. Институција што ја држи довербата на мнозинството Норвежани веќе децении не се одржува со церемонии – се одржува со чувството дека човекот горе е човек.

Ингрид Александра ќе биде првата кралица на Норвешка по повеќе од шест века. Хокон има време да ја подготви таа транзиција, повеќе време отколку што имаше самиот тој. Прашањето што остана да виси во салонот со двете свеќи е поинакво: колку долго една монархија може да живее од личната симпатија кон оној што ја носи?