Jeff Dean 1999'dan beri Google'da çalışıyordu. Google'ın hâlâ sunuculardan ve bir hırstan ibaret bir oda olduğu dönemde şirketin otuzuncu çalışanıydı. Arama altyapısının bir bölümünü kurdu - dizinleme sistemini, sorunuza yanıt veren sistemi - ve sonrasında şirketin yapay zekâdaki erken araştırma çalışmalarını yönetti. Yirmi yedi yıl sonra ayrılıyor.

Ve yalnız ayrılmıyor. Onunla birlikte şirketin en üst düzey mühendislerinden Sanjay Ghemawat, Google Brain'in kurucu üyelerinden Quoc Le ve Google DeepMind'da kıdemli araştırmacı Oriol Vinyals da çıkıyor. Bugün modern yapay zekâ dediğimiz şeyin önemli bir bölümünü birlikte yazmış dört kişi. Yeni şirketin adı Discovery Loop; Dean icra kurulu başkanı olacak.

Fikir şu: yapay zekâ sorulara yanıt vermek yerine kendisi keşif yapmaya başlasın. Şirket, bilimsel araştırma sürecini kısmen otomatikleştirmek amacıyla binlerce deneyi aynı anda başlatan ve yineleyen algoritmalar kullanacağını söylüyor. Açıklamada, ilerlemenin şimdiye dek „yavaş, ardışık insan yinelemelerine” bağlı olduğu ve bunun „ciddi bir darboğaz yarattığı” belirtiliyor.

Daha sessizce anılan ikinci bir kısım da var. Discovery Loop, yapay zekâyı daha güçlü yapay zekâ üretmek için kullanmakla da ilgileniyor - insanı döngüden tamamen çıkaran, özyinelemeli kendini geliştirme olarak bilinen süreç. Bu, bir basın açıklamasında teknik bir not gibi geçen, başka herhangi bir bağlamda ise manşet olacak bir cümle.

Şimdi iki kez bakılmaya değer kısım: parayı kim veriyor. İlk finansman turuna Radical Ventures ve Khosla Ventures öncülük ediyor; Kleiner Perkins, Lightspeed ve Doerr Capital de katılıyor. Destekçiler arasında Google'ın ana şirketi Alphabet de var. Yani Google'ın en iyi dört adamı Google'dan ayrılıyor ve Google onların gittiği şirketi finanse etmeye yardım ediyor.

Bu bir yetenek kaybı değil. Bu bir risk dağıtımı. Discovery Loop başarırsa Alphabet'in payı olur. Başaramazsa dört araştırmacı kendi kaynağını yakmış olur, onunkini değil. Büyük şirketler, birinin girişimini finanse etmenin o kişiyi içeride tutup ona bütçe vermekten ucuz olduğunu çoktan öğrendi.

Dean, New York Times'a, makinelerin şimdiye dek „çok yoğun bir insan deney döngüsü” olan şeyi devralma olasılığı bulunduğunu ve „hem daha büyük miktarda hem daha yüksek nitelikte deney” elde edileceğini söyledi. Doğru olabilir. Bilim gerçekten yavaş ve yavaşlık gerçekten maliyetli.

Ama tam olarak neyin vaat edildiğini fark etmekte fayda var. Bilim insanları için daha iyi bir araç değil - onlarsız daha hızlı keşif. Bu işlerse, bilimsel emeğin kime ait olduğu değişir: üniversiteye değil, laboratuvara değil, sunucuların parasını ödeyene. Sunucular ise ucuz değil ve Balkanlar'da değil.

Bu bize ulaşacak mı? Elbette - hazır ürün olarak, abonelik olarak, başka bir yerde çoktan yapıldıktan sonra satın alınan bir şey olarak. Nadiren sorduğumuz soru ise şu: hiç onu yapan tarafta olacak mıyız, yoksa yalnızca kullanmak için ödeyen tarafta mı kalacağız?