Moskova'da hâlâ süren bir sabah. 17 Mayıs gecesi ve sabahın erken saatlerinde Rusya'nın başkentinde ve çevresinde meydana gelen bir dizi patlama, sirenleri ve sakinlerin sıradan yerleşim alanlarından kaotik kaçışını tetikledi. Doğrulanan verilere göre - 3 ölü, 16 yaralı. Bu tür durumlarda rakamlar sonraki saatlerde her zaman büyür.

Bir Ukrayna drone dalgası Moskova'yı ve Himki, Mıtişçi, Zelenograd ve Krasnogorsk banliyölerini hedef aldı. Rus hava savunması başkentin çevresinde 124 drone düşürdüğünü iddia etti - başlı başına saldırının boyutunu anlatan bir rakam. Şeremetyevo havalimanı operasyonlarını geçici olarak askıya aldı.

Kayıplar, „başarılı savunmanın” sıfır hasar anlamına gelmediğinin klasik bir örneği. Himki'de bir kadın, bir drone'un özel bir eve çarpmasıyla hayatını kaybetti. Mıtişçi'de iki adam, bir inşaat alanına düşen düşürülmüş drone'un enkazıyla öldürüldü. Hava savunmasının gerçeği bu: sistem çalışsa bile, bir şey düşer. Ve o düşen şey, normal yaşamaya çalışan insanların üzerine düşer.

Moskova belediye başkanı telefon basın toplantısında şunu söyledi: „Çarpışma yerlerinde küçük hasar kaydedildi”. Bu, Rus yetkililerinin standart düşük tonlu açıklaması - şehirde işe yarıyor, banliyölerde yaramıyor. Mıtişçi'deki patlama sesleri, yanan apartmanların görüntüleri ve üç ceset „küçük hasar” değil.

Savaş, başlıca Rus şehirlerine yönelik saldırıların artık haber olmaktan çıktığı noktaya ulaştı. Bunlar rutin. Dünyayı şaşırtan da bu - saldırının kendisi değil, saldırının normalleşmesi. 90'larda kendi bombalama dönemini yaşayan Balkanlar bunu çoğundan daha iyi anlıyor. Önce sana felaket gibi gelir. Sonra günlük olur. Bir noktada da normal. Bu, savaşın en büyük zaferi - dehşet rutine dönüştüğünde.