Утро во Москва кое сè уште трае. Серија експлозии во рускиот главен град и околината, ноќта и раното утро на 17 мај, ги активираа сирените и хаотичното бегање на жителите од стандардни населени области. Според потврдените податоци – 3 загинати, 16 ранети. Бројките во вакви ситуации секогаш порастуваат во наредните часови.

Талас на украински дронови ја гаѓал Москва и предградијата Химки, Митишчи, Зеленоград и Красногорск. Руската противвоздушна одбрана наводно соборила 124 дрона околу престолнината – бројка која сама по себе зборува за обемот на нападот. Аеродромот Шереметево привремено ги прекина операциите.

Жртвите се класичен пример за тоа како “успешна одбрана” не значи нула штета. Жена загинала во Химки кога еден дрон удрил во приватна куќа. Двајца мажи во Митишчи биле убиени од отпадоци од соборен дрон што паднале на градилиште. Тоа е реалноста на воздушна одбрана: дури и кога системот работи, нешто паѓа. И тоа нешто паѓа врз луѓе кои се обидуваат да живеат нормално.

Градоначалникот на Москва на телефонски прес-конференција изјави: “Регистрирана е мала штета на местата на удар”. Тоа е стандардно ниско-вијазно соопштение на руските власти – кое работи во градот, не работи во предградијата. Шумите од експлозии во Митишчи, видеа од запалени станбени блокови, и три тела не се “мала штета”.

Војната постигнала точка во која нападите на главните руски градови веќе не се вест. Тоа се рутина. Тоа е она што го изненадува светот – не самиот напад, туку нормализацијата на нападот. Балканот, кој преживеа сопствено бомбардирање во 90-тите, го разбира тоа подобро од другите. Прв тебе ти се чини катастрофално. Потоа ти е секојдневно. И во еден момент ти е нормално. Тоа е најголемата победа на војната – кога ужасот станува рутина.