1-2 Temmuz gecesi Kiev, şimdiye dek en ağır hava saldırılarından birini yaşadı. Rusya, Ukrayna başkentine ve diğer şehirlere seyir ve balistik füze - aralarında hipersonik olanlar da - ve kamikaze dron dalgaları gönderdi. Ukrayna servislerine göre 13 kişi öldü, en az 56 kişi yaralandı, 32 kişi hastaneye kaldırıldı. Kurbanlar arasında hem siviller hem de kurtarma görevlileri var.

Saldırılar hedef gözetmedi. Şehrin birçok kesiminde konut binaları vuruldu, merkezdeki bir otel alev aldı, bir mahallede ise dokuz katlı bir bina enkaz altında insanlarla birlikte çöktü. Beş sağlık çalışanının, biri ağır, yaralandığı bir sağlık kuruluşu da hasar gördü. Toplamda en az 28 nokta zarar gördü. Saldırılar 21:40 civarında dronlarla başladı ve gece yarısından sonra ikiye kadar balistik füzelerle sürdü.

Devlet Başkanı Zelenski daha o gün uyardı: „Yeni büyük bir Rus hava saldırısı hazırlığına dair çok endişe verici bilgilerimiz var." Demek ki neyin geldiğini biliyordu - ama yine de füze dolu bir geceye karşı pek bir şey yapılamaz. Bu, türünün ilk saldırısı değil ve son da olmayacak, ama her yenisi bir şehrin ne kadar dayanabileceğinin sınırlarını ölçüyor.

Neden tam da şimdi olduğunu anlamak için bağlam önemli. Saldırı, haziranda Moskova'yı ve Rus rafinerilerini vurarak Rusya'daki yakıt kıtlığını ağırlaştıran Ukrayna dronlarına misilleme sayılıyor. Savaş çoktandır yalnızca cephede yürümüyor - şehirlere, sivillere, o gece füzenin daha uzağa düşeceği umuduyla evinde uyuyan herkese taşındı.

Kendi kuşatmalarını ve alarm altındaki kendi gecelerini hatırlayan Balkanlar için bu uzak bir haber değil. Bir savaşın „hedefi" içinde yaşadığın bina olduğunda ne demek olduğunu biliyoruz. Ve yeterince uzun sürdüğünde dünyanın başkasının acısına ne kadar çabuk alıştığını biliyoruz. Tüm bunların üzerinde asılı duran soru basit ve rahatsız edici: bunun bir dibi olduğuna kim hâlâ inanıyor ve birinin yeter demesi için tam olarak ne olması gerekiyor?