Ноќта меѓу 1 и 2 јули Киев ја преживеа една од најтешките воздушни напади досега. Русија испрати бранови крстосувачки и балистички ракети – меѓу нив и хиперсонични – и дронови камикази врз украинската престолнина и други градови. Според украинските служби, загинаа 13 луѓе, најмалку 56 се повредени, а 32 се хоспитализирани. Меѓу жртвите има и цивили и спасители.

Ударите не одбираа цел. Погодени се станбени згради во повеќе делови на градот, хотел во центарот се запали, а во еден кварт се урна деветкатница со луѓе заробени под урнатините. Оштетена е и медицинска установа каде повредени се петмина здравствени работници, еден тешко. Вкупно, најмалку 28 локации претрпеле штета. Нападите започнале околу 21:40 со дронови и продолжиле со балистички ракети до околу два по полноќ.

Претседателот Зеленски уште истиот ден предупреди: „Имаме многу загрижувачки информации за подготовки за нов голем руски воздушен напад.” Знаел, значи, што иде – а сепак малку може да се направи против ноќ полна со ракети. Ова не е првиот ваков удар и нема да биде последниот, но секој нов ги мери границите на тоа колку еден град може да издржи.

Контекстот е важен за да се разбере зошто токму сега. Нападот се смета за одмазда за украинските дронови што во јуни удрија по Москва и по руските рафинерии, влошувајќи го недостигот на гориво во Русија. Војната одамна не се води само на фронтот – таа се пренесе на градовите, на цивилите, на секој што спие во својот стан со надеж дека таа ноќ ракетата ќе падне некаде подалеку.

За Балканот, што помни свои опсади и свои ноќи под тревога, ова не е далечна вест. Знаеме што значи кога „целта” на некоја војна станува зградата во која живееш. И знаеме колку бргу светот се навикнува на туѓото страдање кога тоа трае доволно долго. Прашањето што виси над сето ова е едноставно и непријатно: кој сè уште верува дека има дно на ова, и што точно треба да се случи за некој да каже доста?