Natën mes 1 dhe 2 korrikut Kievi kaloi një nga sulmet ajrore më të rënda deri tani. Rusia dërgoi valë raketash lundruese e balistike - mes tyre edhe hipersonike - dhe dronë kamikazë mbi kryeqytetin ukrainas dhe qytete të tjera. Sipas shërbimeve ukrainase, u vranë 13 njerëz, të paktën 56 u plagosën, ndërsa 32 u shtruan në spital. Mes viktimave ka edhe civilë edhe shpëtimtarë.

Goditjet nuk zgjidhnin objektiv. U goditën ndërtesa banimi në disa pjesë të qytetit, një hotel në qendër mori flakë, ndërsa në një lagje u shemb një nëntëkatësh me njerëz të bllokuar nën rrënoja. U dëmtua edhe një institucion mjekësor ku u plagosën pesë punonjës shëndetësorë, njëri rëndë. Gjithsej, të paktën 28 vende pësuan dëme. Sulmet nisën rreth orës 21:40 me dronë dhe vazhduan me raketa balistike deri rreth orës dy pas mesnate.

Presidenti Zelenski po atë ditë paralajmëroi: „Kemi informacione shumë shqetësuese për përgatitje për një sulm të ri të madh ajror rus." E dinte, pra, çfarë vjen - e megjithatë pak mund të bëhet kundër një nate plot raketa. Ky nuk është sulmi i parë i këtij lloji dhe nuk do të jetë i fundit, por çdo i ri mat kufijtë e asaj se sa mund të durojë një qytet.

Konteksti është i rëndësishëm për të kuptuar pse pikërisht tani. Sulmi konsiderohet hakmarrje për dronët ukrainas që në qershor goditën Moskën dhe rafineritë ruse, duke përkeqësuar mungesën e karburantit në Rusi. Lufta prej kohësh nuk zhvillohet vetëm në front - ajo u përhap te qytetet, te civilët, te secili që fle në banesën e vet me shpresën se atë natë raketa do të bjerë diku më larg.

Për Ballkanin, që i mban mend rrethimet e veta dhe netët e veta nën alarm, kjo nuk është lajm i largët. E dimë çfarë do të thotë kur „objektivi" i një lufte bëhet ndërtesa ku jeton. Dhe e dimë sa shpejt bota mësohet me vuajtjen e tjetrit kur ajo zgjat mjaftueshëm. Pyetja që rri mbi të gjithë këtë është e thjeshtë dhe e pakëndshme: kush ende beson se kjo ka fund, dhe çfarë saktësisht duhet të ndodhë që dikush të thotë mjaft?