1 Mayıs'ta, SSM - Makedonya Sendikalar Birliği - Üsküp'te herkesin bildiği ama kimsenin resmi olarak söylemek istemediği bir mesajla protesto açtı: ülkedeki toplam 530.000 işçinin yaklaşık 260.000'i aylık 600 eurodan az kazanıyor.

Bu, çalışanların neredeyse yarısı. Aktif çalışan nüfusun yarısı, Brüksel'in AB'deki düzgün maaş tabanı olarak gördüğü çizginin altında. Rakamlar muhalefetten gelmiyor. SSM başkanı Slobodan Trendafilov'dan geliyor.

Protesto sloganı: "Maaş için savaşırız - dilenmeyiz". Oldukça basit. Ve oldukça net. Çünkü Makedonya'da, maaşlardan söz edildiğinde, her zaman üç taraf vardır: talep eden işçiler, vaat eden hükümet ve - on yıl ve yarımdır - "para yok" diyen işverenler.

Tüm sendikalar sokakta değil. Eğitim sendikası SONK, katılmamaya karar verdi. Motivasyonları diyalog, sokak gösterileri değil. Bu, işçileri bölen siyasi bir seçim - ve birlikteliğin en büyük ağırlığı taşıyacağı bir zamanda, ifade biçimini tartışıyorlar.

Üsküp trafiği bugün farklı olacak. Polis sürücüleri trafik kısıtlamaları konusunda uyardı. Bu, 1 Mayıs'ın standart oyunudur - şehir bir gün kapanır, geçit törenleri yapılır ve pazartesi günü her şey aynı değişmemiş ekonomik gerçekliğe döner.

Soru şu: 600 euro altında 260.000 işçi siyasi öncelik mi, yoksa raporlar için sadece istatistik mi? Yanıt genellikle yeni vaatler biçiminde gelir: "asgari ücret yükselecek", "reformlar yolda", "AB entegrasyonu maaşları getirecek". Balkanlarda bu cümleleri 30 yıldır hatırlıyoruz. Bugün de yine insanlar aynı vaatleri dinleyecek - ve aynı 600 euro için işe dönecekler.