Më 1 maj, BSPM - Bashkimi i Sindikatave të Maqedonisë - hapi protestën në Shkup me mesazh që të gjithë e dinë, por askush zyrtarisht nuk donte ta thoshte: rreth 260.000 nga gjithsej 530.000 punëtorë në vend marrin më pak se 600 euro në muaj.

Kjo është gati gjysma e të punësuarve. Gjysma e popullatës aktive punëtore nën kufirin që në Bruksel konsiderohet si dyshemeja e pagave të denja në BE. Numrat nuk vijnë nga opozita. Vijnë nga shefi i BSPM-së, Sllobodan Trendafillov.

Parulla e protestës: "Për pagën luftojmë - nuk lutemi". Mjaft e thjeshtë. Dhe mjaft e saktë. Sepse në Maqedoni, kur bëhet fjalë për paga, gjithmonë ka tri palë: punëtorët që kërkojnë, qeveria që premton, dhe punëdhënësit që - me një dekadë e gjysmë - thonë se "s'ka para".

Jo të gjitha sindikatat janë në rrugë. SONK, sindikata e arsimit, vendosi të mos marrë pjesë. Motivimi i tyre është dialogu, jo demonstratat në rrugë. Ky është zgjedhje politike që ndan punëtorët - dhe në një kohë kur bashkëveprimi do të kishte peshën më të madhe, debatojnë për formën e shprehjes.

Trafiku shkupjan sot do të jetë ndryshe. Policia paralajmëroi shoferët për kufizime në trafik. Kjo është lojë standarde e 1 majit - qyteti mbyllet për një ditë, paradat zhvillohen, dhe të hënën gjithçka kthehet në të njëjtin realitet ekonomik të pandryshuar.

Pyetja është nëse 260.000 punëtorë nën 600 euro është prioritet politik, apo vetëm statistikë për raporte. Përgjigjja zakonisht vjen në formë premtimesh të reja: "paga minimale do të rritet", "reformat janë në rrugë", "integrimi në BE do të sjellë paga". Në Ballkan këto fjali i mbajmë mend prej 30 vjetësh. Sot, sërish, njerëzit do të dëgjojnë të njëjtat premtime - dhe do të kthehen në punë për të njëjtat 600 euro.