Donald Trump bir NATO zirvesine iniş yaptığında, hikâye nadiren diplomatik kalır. Ankara'da Amerikan başkanı, aynı cümlede bir armağan ve bir tehditle açtı - Türkiye'ye yönelik yaptırımları kaldırdı ve F-35 savaş uçaklarının satışına dair sinyal verdi, aynı zamanda NATO'dan „çok hayal kırıklığına uğradığını" belirtti ve Amerikan güçlerinin Avrupa'dan çekilmesini dışlamadı. Eski bir hamle: bir eliyle vermek, diğeriyle baskı.

Müttefiklere mesaj netti ve para hakkındaydı. İttifakın beş üyesi artık savunmaya GSYİH'nin yüzde 3,5'inden fazlasını harcıyor, Genel Sekreter Mark Rutte ise Trump'a açıkça yaltaklandı, onu „hoşuma giden türden bir adam" diye niteledi. İttifakın başındaki adam pekiyi peşinde koşan bir öğrenci gibi davrandığında, finansı masada asıl kimin tuttuğu görülür.

Ukrayna Cumhurbaşkanı Volodimir Zelenski somut bir talep ile geldi - acil hava savunma sistemleri, antibalistik füzeler ve üretim lisansları. Estonya ile bir dron anlaşması da imzaladı. Britanya, uzun menzilli hassas vuruş füzelerine 222 milyon sterlinlik bir yatırım duyurdu, Güney Kore ise üyelerin savunma sanayisiyle güçlendirilmiş iş birliği önerdi.

Ama her şey yolunda gitmedi. Çekya Başbakanı Andrej Babiš, Ukrayna için 70 milyar euroluk yardım paketini reddetti - NATO'daki birliğin kameralar için olduğunun, faturaların ise kapalı kapılar ardında bölüşüldüğünün bir hatırlatıcısı. Onlarca yıldır aynı kurumların kapısında bekleyen Balkanlar için tablo tanıdık: büyük oyuncular uçak ve yaptırım pazarlığı yapıyor, küçükler ise izliyor ve o hesapta yerlerinin neresi olduğunu soruyor.