Kur Donald Tramp zbret në një samit të NATO-s, historia rrallë mbetet diplomatike. Në Ankara, presidenti amerikan hapi me një dhuratë dhe një kërcënim në të njëjtën fjali - hoqi sanksionet ndaj Turqisë dhe la të kuptohet shitja e avionëve luftarakë F-35, ndërsa njëkohësisht porositi se ishte „shumë i zhgënjyer" me NATO-n dhe nuk përjashtoi tërheqjen e forcave amerikane nga Evropa. Lëvizje e vjetër: me njërën dorë të japësh, me tjetrën presion.

Mesazhi për aleatët ishte i qartë dhe kishte të bënte me paratë. Pesë anëtare të aleancës tani shpenzojnë mbi 3,5 për qind të PBB-së për mbrojtje, ndërsa sekretari i përgjithshëm Mark Rute hapur iu lëpi Trampit, duke e quajtur „ai tipi që më pëlqen". Kur njeriu në krye të aleancës sillet si një nxënës që kërkon dhjetë, shihet kush i mban vërtet financat në tryezë.

Presidenti ukrainas Volodimir Zelenski erdhi me një kërkesë konkrete - sisteme urgjente të mbrojtjes kundërajrore, raketa antibalistike dhe licenca prodhimi. Nënshkroi edhe një marrëveshje për dronë me Estoninë. Britania njoftoi një investim prej 222 milionë funtesh në raketa për goditje të sakta në distancë, ndërsa Koreja e Jugut ofroi bashkëpunim të shtuar me industrinë e mbrojtjes së anëtareve.

Por jo gjithçka shkoi si sipas notave. Kryeministri çek Andrej Babish e refuzoi paketën e ndihmës për Ukrainën me vlerë 70 miliardë euro - një kujtesë se uniteti në NATO është për kamerat, ndërsa faturat ndahen pas dyerve të mbyllura. Për Ballkanin, që me dekada pret para derës së të njëjtave institucione, tabloja është e njohur: lojtarët e mëdhenj tregtojnë avionë dhe sanksione, ndërsa më të vegjlit shohin dhe pyeten ku e kanë vendin në atë llogari.