Usje çimento fabrikası üzerine mücadele yeniden alevlendi. Yurttaş girişimi „Usje'ye Dur", net bir talep -fabrikanın 2007'den kalma eskimiş kirlilik standartlarıyla çalışmayı bırakıp modern Avrupa normlarına uyum sağlaması- ile 23 Haziran için bir protesto yürüyüşü duyurdu.

Anlaşmazlığın kalbi çevre izni. Aktivistler, şirketin çevreyi korumak için mevcut en iyi teknikleri benimsemek yerine, neredeyse iki onyıl önceki sınır değerleriyle çalışmaya devam etmek istediğini öne sürüyor. Şirket ise suçlamaları reddediyor ve „emisyonların yasal sınır değerlerinin altında" olduğunu öne sürüyor.

Ve tüm hikâyenin düğümü tam da burada. „Yasal değerlerin altında" doğru olabilir ve yine de kirli hava anlamına gelebilir - eğer yasanın kendisi, o havayı soluyan yurttaşa göre değil, kirleticiye göre biçilmişse. Soru, Usje'nin kurallara uyup uymadığı değil, kuralların Üsküplüyü koruyup korumadığı. Standart 2007'den kalmayken, bilim ve Avrupa çoktan ileri gitmişken, o standardın donmuş kalmasında kimin çıkarı var?

Üsküp yıllardır kıtanın en kirli göklerinden birinin altında boğuluyor. Her kış aynı hikâye, her yaz aynı vaatler. 23 Haziran'daki yürüyüş havayı bir gecede temizlemeyecek, ama en azından kurumların ısrarla kaçtığı bir soru soruyor: kimin çıkarı daha önemli - fabrikanın mı, yoksa şehrin ciğerleri mi?