Битката околу цементарницата Усје повторно се распламти. Граѓанската иницијатива „Стоп за Усје” најави протестен марш за 23 јуни, со едно јасно барање – фабриката да престане да работи по застарени стандарди за загадување од 2007 година и да се усогласи со современите европски норми.

Срцето на спорот е еколошката дозвола. Активистите тврдат дека компанијата сака да продолжи да работи по гранични вредности стари речиси две децении, наместо да ги прифати најдобрите достапни техники за заштита на животната средина. Компанијата, од друга страна, ги отфрла обвинувањата и тврди дека „емисиите се под законските гранични вредности”.

И токму тука е јазолот на целата приказна. „Под законските вредности” може да биде вистина и сепак да значи валкан воздух – ако самиот закон е скроен по мерка на загадувачот, а не на граѓанинот што го дише тој воздух. Прашањето не е дали Усје ги почитува правилата, туку дали правилата воопшто го штитат скопјанецот. Кога стандардот е од 2007 година, а науката и Европа одамна отидоа понапред, кој има интерес тој стандард да остане замрзнат?

Скопје со години се дави во едно од најзагадените небоа на континентот. Секоја зима истата приказна, секое лето истите ветувања. Маршот на 23 јуни нема да го исчисти воздухот преку ноќ, но барем поставува прашање што институциите упорно го одбегнуваат: чиј интерес е поважен – на фабриката или на белите дробови на градот?