Kiev'deki beşinci „Güneydoğu Avrupa - Ukrayna“ zirvesinde bölgenin dört bir yanından liderler toplandı ve Ukrayna'ya destek için ortak bir bildiri imzaladı. Biri hariç herkes. Sırbistan Cumhurbaşkanı Aleksandar Vučić geldi, masaya oturdu - ve imzasını atmadı.

Bildiriyi Ukrayna, Arnavutluk, Yunanistan, Moldova, Romanya, Hırvatistan, Slovenya, Makedonya, Karadağ ve Bulgaristan imzaladı. Liste neredeyse tüm komşuluğumuz. Belgedeki tek boşluk bir Sırp ismi taşıyor.

İmzalayanlar tam olarak neye söz verdi? Rus askeri saldırganlığının kınanması, Rus güçlerinin Ukrayna topraklarından derhal çekilmesi talebi, Ukrayna'nın uluslararası tanınan sınırları içindeki egemenliğine destek, hava savunmasının güçlendirilmesi, Rusya'ya yönelik yaptırımların sürdürülmesi, Ukrayna'nın gelecekteki NATO üyeliğine destek ve saldırganlık suçu için özel bir mahkemenin kurulması.

İşte bu son madde - savaş suçları mahkemesi - Sırbistan'ın çekimser kalmasının başlıca nedeni olarak görülüyor. Belgrad yıllardır iki tarafı da oynuyor: AB'ye girmek istiyor ama Moskova'yı da kızdırmak istemiyor. Bu zirve bunu her açıklamadan daha net gösterdi - imza anı geldiğinde Sırbistan yalnız kaldı.

Ve işte bizi doğrudan ilgilendiren kısım. Makedonya imzaladı. Adımız Yunanistan, Romanya ve Bulgaristan ile aynı belgede duruyor, Sırbistan'ın yanında değil. Bu küçük bir şey değil - hatırlanacak jeopolitik bir seçim. Herkesin kimin kiminle masaya oturduğunu izlediği bir bölgede, Üsküp hangi tarafta durduğunu açıkça söyledi.

Geriye kalan soru, böyle bir seçimin bir bedel mi yoksa bir ödül mü taşıdığıdır. Sırbistan „tarafsızlığını“ bir erdem olarak savunuyor, ama o zirvedeki yalnızlık başka bir şey söylüyor. Bir sonraki zirve 2027'de Slovenya için planlandı. O zamana kadar, masada kimin kaldığını ve kimin kenarda oturmuş olmanın maliyetini saymaya başladığını izlemekte fayda var.