Kuaförden yeni bir saç kesimiyle çıkan herkes o tuhaf hafifliği bilir - birden farklı yürürsün, sanki dünya sana bir şey borçluymuş gibi. Bu ne rastlantıdır ne de yüzeysel. Psikologlar, görünüşü değiştirmenin ruh halini gerçekten neden yükselttiğini açıklıyor ve cevabın kibirle değil, kimlikle daha çok ilgisi var.

Kaygı konusunda uzmanlaşmış bir psikolog olan Ana Galán, etkinin aynaya baktığın ve kendini ifade etmek istediğin biçimle örtüşen bir görüntü gördüğün anda başladığını söylüyor. „Etki, kendimize baktığımızda ve görüntünün kendimizi ifade etmek istediğimiz biçime uygun olduğunu hissettiğimizde başlar“, diye açıklıyor. İç ile dış arasındaki bu uyum esenlik getirir - çünkü öz imge, duygusal durumu güçlü biçimde şekillendirir.

Klinik psikolog Leticia Martín Enjuto, değişimi özgünlükle ilişkilendiriyor. „Dış görünüş kişilikle ya da yaşam evresiyle uyumlu olduğunda, özgünlük ve tutarlılık artar“, diyor. Görünüşü değiştirmek çoğu zaman „yeni bir bölümün başlangıcı, bir döngünün kapanması ya da kendine öncelik verme kararı“ anlamına gelir. Makaslar aslında saçtan fazlasını keser.

İşte burada „giyinik biliş“ kavramı devreye girer - giysinin, stilin ve görünüşün düşünceleri, duyguları ve davranışı etkilediği fikri. Ama önemli bir koşul var: kendini ifadeden doğan değişimler, başkasının onayıyla tetiklenenlerden daha iyi işler. İyi göründüğünü birinin sana söylemesi için değişirsen, etki kısadır. Kendin için değişirsen, kalıcıdır.

Her iki uzman öteki tarafa da dikkat çekiyor. Galán açık konuşuyor: „Görünüşü değiştirmek özgüveni artırabilir, ama kişisel değerini değiştirmez.“ Güvensizlik derinse, hiçbir saç kesimi onu çözmez. Ve kötü yapılmış bir değişim gerçek bir rahatsızlık yaratabilir - dışarıdan ne kadar önemsiz görünürse görünsün, kendine yabancılaşma duygusu. Ayna yardımcı olur, ama iyileştirmez.