Во поликлиниката „Букурешт“ во скопски Карпош, среде работно време, додека прегледувал пациентки, гинекологот Дејан Огненовиќ бил нападнат во сопствената ординација. Медицинската документација покажува скршеница на вториот вратен пршлен. Неколку часа подоцна почнал да има проблеми со движењето и со чувството во рацете и со вилицата.

Нападот се случил на 16 септември. Според сведоштвото на лекарот, машко лице влегло во ординацијата, прво му упатило вербални закани, а потоа го удрило во пределот на вратот. Случајот бил пријавен во полиција истиот ден.

Она што оваа приказна ја оддалечува од обичен инцидент е тоа што ѝ претходело. Неколку дена пред физичкиот напад, две жени облечени во бели медицински мантили влегле и залепиле црна лента врз камерите од видеонадзорот во ординацијата. Претходно бил пресечен и интернет-кабелот. Камерите, сепак, продолжиле да снимаат независно – и ги снимиле токму тие две жени.

Мотивот што лекарот го посочува

Огненовиќ тврди дека нападот не бил изолиран. Пред него добивал закани, меѓу нив и предупредувања да не „краде пациентки“ од друг лекар. Семејството отворено зборува за ривалство околу ординации како можен мотив. Ординацијата тој ја има земено под концесија пред две и пол години.

Дали тврдењето за конкуренција ќе издржи? Тоа е работа на истрагата. Но за да се стигне до некаков одговор, истрагата прво мора да се води. А досега од МВР се огласија со реченица: дека 56-годишник пријавил физички напад во здравствена установа и дека се преземаат мерки. Ниту збор за тоа дали некој е приведен, што покажале снимките, или што е направено во деновите меѓу пресечениот кабел и скршениот пршлен.

Ова не е крајна периферија. Ова е јавна поликлиника во Карпош, во центарот на главниот град, со видеонадзор што ја има снимено подготовката на нападот. Ако таквиот случај се води со едно соопштение од една реченица, што останува за некого што нема снимки, нема медицинска документација и нема семејство подготвено да зборува во јавност?

Семејството сега бара јавен одговор од институциите: што е преземено и што планираат да направат за безбедноста. Лекарот вели дека стравува не само за себе, туку и за семејството. Прашањето кое останува отворено е зошто некој што работи во здравствена установа под концесија на државата мора да го поставува тоа прашање преку медиуми.