Додека Скопје ги брои паднатите дрвја, истокот на земјава се буди во сосема поинаква слика. Во Штип, силниот ветер со јачина на ураган однесе дел од кровната конструкција на Клиничката болница – не на некоја напуштена зграда, туку на местото каде што луѓето доаѓаат кога им е најтешко.

Последиците не се апстрактни. Од ортопедското одделение морале да преместат околу 15 до 20 пациенти во други простории поради опасност од протекување на вода. Заменик-директорката Билјана Ефтимова уверува дека болните се сместени на суви места без протекување, и дека ортопедијата и интензивната нега работат со намален капацитет додека траат адаптациите. Со други зборови: болницата функционира, но со крпење.

Штетата не е само штипска. Во Свети Николе пожарникарите интервенирале повеќепати – за пожари на трева и за паднати дрвја што ги блокирале патиштата. Во Пробиштип е активиран општинскиот кризен штаб, а екипите ги расчистуваат последиците. Насекаде истата сцена: институции што трчаат по невремето наместо да го дочекаат подготвени.

И тука доаѓа делот што најмногу боли. Наместо системска проценка на штетата, товарот се префрла на граѓаните. Општина Пробиштип ги повикува оштетените сами да пријават штета на своите имоти и земјоделски култури – со рок до 24 јули и со цела папка документи: барање за увид, изјава дека имотот не е осигуран, копија од лична карта, од трансакциска сметка, доказ за сопственост, фотографии од оштетените возила, проценки за поправка.

И на крајот, реченицата што кажува сè: „Ненавремено доставените и некомплетните документи нема да бидат разгледани.” Значи, човек кому ветрот му го однел кровот сега трча по шалтери, собира хартии и се труди да не задоцни – за да можеби добие нешто назад. Кога институцијата не успеала да го спречи ударот, барем да не му отежнува на оној што го поднел.